ΘΕΟΔΩΡΟΙ ΚΑΙ ΚΟΛΟΒΑΚΤΗΡΙΔΙΑ (προ αμνημονεύτων ετών)

Βιωματική Ιστορία από Θεόδωρο Φιλιππίδη (Ταξη ΣΙΣ 1969)

Στα μέσα της 10ετίας του ’60, τους καλοκαιρινούς μήνες από την 1η προς τη 2α τάξη του Γυμνασίου , πεντακάθαρος, με κομμένα νύχια, κοντό μπλέ παντελονάκι και λευκό κοντομάνικο πουκαμισάκι, ανέλαβα καθήκοντα σε κεντρικό καφενείο της Κομοτηνής , της οδού Παρρασίου, που τροφοδοτούσε με καφέδες και αναψυκτικά τους εργαζόμενους στην τότε ΣΕΚΕ (τεράστιο κτίριο της Συνεταιριστικής Ένωσης Καπνοπαραγωγών), την Εθνική Τράπεζα και μερικά Συνεργεία αυτοκινήτων που ήταν στην περιοχή.

Δουλειά μου ήταν να μεταφέρω με τον ειδικό κρεμαστό δίσκο τα γεμάτα ποτήρια και τα φλυτζανάκια του καφέ, χωρίς να χυθεί σταγόνα και βέβαια πάντα με χαμόγελο … Το αφεντικό μου (κ . Κώστας) κάθε πρωί έπαιρνε στο καφενείο την εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (ήταν κεντρώος) που εκείνο το καλοκαίρι δημοσίευε κάθε μέρα στη πρώτη σελίδα της, τα αποτελέσματα από πρωτοποριακές έρευνες που έκανε ο Καθηγητής Υγιεινής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Θεόδωρος Εδιπίδης, στα λύματα και στα νερά του Θερμαϊκού και κατά κύριο λόγο αφορούσαν τον πληθυσμό των κολοβακτηριδίων που αποτελούσε αδιάψευστο τεκμήριο της μόλυνσης των νερών του Θερμαϊκού από κόπρανα..
Κάθε πρωί λοιπόν, μετά την πρώτη μεγάλη γύρα των καφέδων, με έβαζε και διάβαζα το δημοσίευμα και σημείωνε με περισπούδαστο ύφος σε ένα χαρτί τον αριθμό των κολοβακτηριδίων. Μετά από λίγες μέρες, με αιφνιδίασε με την εξής απορία του «καλά βρε Θοδωράκη, αυτός ο συνονόματός σου Καθηγητής, μόνο κολοβακτηρίδια βρίσκει στις έρευνες που κάνει; Tον παρακολουθώ τόσες μέρες και ποτέ δεν γράφει αν βρήκε μου@οβακτηρίδια ή και που@@οβακτηρίδια».
Δεν ήξερα βέβαια τι να απαντήσω και το ερώτημα έμεινε μετέωρο για περίπου 10 χρόνια, όταν δηλαδή στο 3ο και 4ο έτος της Ιατρικής έμαθα για το Κολοβακτηρίδιο (από την Μικροβιολογία που δίδασκε ο Καθηγητής Παπαπαναγιώτου και την Υγιεινή και Επιδημιολογια που δίδασκε ο Καθηγητής Θεόδωρος Εδιπίδης) που είναι ένα βακτήριο (μικρόβιο με σχήμα βακτηρίας, δηλ. σαν μπαστουνάκι) και ζεί φυσιολογικά στο έντερό μας σε πληθυσμούς που ανέρχονται σε πολλά δισεκατομμύρια. Αποτελεί ένα από τα κύρια τμήματα της χλωρίδας του εντέρου μας και γίνεται παθογόνο αν φύγει από το έντερο και μπει σε άλλο σωλήνα του οργανισμού μας. Έτσι με διάφορούς τρόπους (κακό σκούπισμα στην τουαλέτα, πρωκτικό σεξ χωρίς προφυλακτικό, μπάνιο σε μολυσμένα νερά κλπ) μπορεί να μπει στην ουρήθρα μας και να προκαλέσει τις περίφημες και συχνές ουρολοιμώξεις … Το βακτήριο αυτό το ανακάλυψε και το ταυτοποίησε το 1885 ο Γερμανός γιατρός Θεόδωρος (Theodor) Escherich, γι’ αυτό και στη βιβλιογραφία αναφέρεται το βακτηρίδιο ως Εscherichia coli). ..
Τρία χρόνια μετά από τα αξέχαστα από αμφιθεάτρου αλλά και εργαστηριακά μαθήματα του Θεόδωρου Εδιπίδη είχα την τύχη να τον ξανασυναντήσω το καλοκαίρι του 1975, όταν εκείνος ως
Κοσμήτωρ της Ιατρικής που επέδωσε το Πτυχίο της Ιατρικής (στη φωτό ο Καθηγητής μου και εγώ με την θερινή στολή της Στρατιωτικής Ιατρικής κατά την ημέρα της ορκωμοσίας).

ΥΓ 1: O Θεόδωρος Εδιπίδης ήταν πολύ φιλικός με τους φοιτητές του, μας είχε εφοδιάσει με ένα πολύ καλό (δικό του) σύγγραμμα Υγιεινής Επιδημιολογίας, και συμπαθούσε ιδιαίτερα τους φοιτητές της Στρατιωτικής Ιατρικής και το μοναδικό του ύφος με μια ιδιάζουσα χροιά φωνής θύμιζε πολύ μια άλλη μεγάλη φυσιογνωμία της εποχής, τον Γιώργο Ζαμπέτα.
Απεβίωσε το 1981 και λυπάμαι που δεν του διηγήθηκα ποτέ την ιστορία με τον κ. Κώστα και τα κολοβακτηρίδια …

2. Όταν ήρθε η σειρά μου να παραλάβω το Πτυχίο, παρουσιάσθηκα ως “Θεόδωρος Φιλιππίδης” και εκείνος, σφίγγοντάς μου το χέρι μου είπε γελώντας και με βραχνή φωνή, “Θεόδωρος ‘Εδιπίδης γιατρέ μου”