25 η ΜΑΡΤΙΟΥ 205 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ …*

Λ.ΒΑΖΑΙΟΣ

*Το 1834 ο Π.Σούτσος με έντονα συγκινησιακή παρέμβαση πρότεινε την ημέρα της εορτής του Ευαγγελισμού ως «ημέρα κήρυξης της Επανάστασης»! Το 1838 ο Ι.Κωλέτης έπεισε τον Όθωνα να καθιερώσει την 25 η Μαρτίου ως «Εθνική Επέτειο». Ήταν στην πραγματικότητα η ημέρα που η εξέγερση είχε απλωθεί σε ολόκληρη σχεδόν την Πελοπόννησο!

Αντίδωρο της ημέρας η κατάδυση στις παλιές λέξεις και την σημασία τους.

(Έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια να ακυρωθούν όσα και όποια σηματοδότησαν ό,τι σήμερα υπάρχει, αυτό το λένε πονηρά «ιστορικό ρεαλισμό» η αν θέλετε «ιστορική αλήθεια»! Στηρίζεται και στηρίζει τα κάθε λογής συμφέροντα που υπηρετεί. Με μεγάλη επιμονή προσπαθεί να πείσει για τον ανύπαρκτο, τον κακόβουλης φαντασίας «γιο»(!) τον «ελλείποντα κρίκο» της ιστορίας μας. Άλλο όμως η ιστορική έρευνα έντιμων επιστημόνων στο Πανεπιστημιακό σπουδαστήριο-αρχείο, άλλο η «πονηρή» ιστοριογραφία και άλλο η ιστορία της «καρδιάς» μας! )

Έτσι λοιπόν θα πούμε σύντομα και απλά :

Στις 25 Μαρτίου επαναστάτησε το Γένος, που στέναζε κάτω από τον πιο βάρβαρο ζυγό.

Δεν ζούσαν καλά οι Έλληνες στην Τουρκοκρατία , ήταν δυστυχείς , δεν είχαν καλές σχέσεις με τον «απλό τούρκικο λαό».

Φτάνει πια αυτός ο μύθος ! Υπήρχε το Γένος των Ελλήνων, υπήρχε Εθνική συνείδηση (τον έλεγε «εξ ίσου πατριωτισμό ο «Ανεξάρτητος»), δεν γεννήθηκε αυτή αυτόματα, δεν υπάρχει ιστορική παρθενογένεση. Ο Μάρκος Μπότσαρης είπε πως γεννήθηκε Αλβανός, έζησε Σουλιώτης και πέθανε Έλληνας! (πριν πεθάνει, με την βοήθεια του γραμματικού του έφτιαξε Ελληνοαλβανικό Λεξικό!). Ήταν Έλληνας το είπε μα και το απέδειξε μόλις μπόρεσε. Πέρασε στην Ευρωπαϊκή ιστορική μνήμη ως ο «Botsaris» τότε που οι κοινωνίες διψούσαν για αληθινούς ήρωες!* Δεν μιλούσε καλά Ελληνικά ο Μπότσαρης…και λοιπόν;

____________________________________________
*Στο Παρισινό Μετρό μπορούμε να κατέβουμε στον Σταθμό Botsaris!

Το «Κρυφό Σχολείο» (αμαρτία να το παραγνωρίζουμε) και τα φανερά, τα σπουδαία σχολειά της κοινοτικής ζωής των Ελλήνων, μαζί με την εκκλησία διατήρησαν την γλώσσα και την παράδοση.
Ο Αγώνας ήταν άνισος και υπονομευμένος από τα ελαττώματα της φυλής, (γιατί είμαστε φυλή και όχι γεωπολιτικός πολτός !) αλλά και τον δόλο των «ξένων».
O Mπάυρον, στα «Νησιά της Ελλάδος» με πικρό στίχο θύμισε τον «Λατινικό Δόλο και την Τουρκική Βία»! Λίγοι, ήταν οι γνήσιοι φιλέλληνες, (οι περισσότεροι θυσιάστηκαν), οι άλλοι ήταν «οι άνεργοι», μετά το τέλος των Ναπολεόντιων πολέμων. Όσο για τα Ευρωπαϊκά Ανακτοβούλια, τους σαράφηδες του Λονδίνου, της Φλάνδρας , της Γερμανίας, αλλά και της Αμερικής, καλλίτερα να μην συζητήσουμε !

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΛΟΙΠΟΝ! …..και Αγία Λαύρα υπήρχε και Παλαιών Πατρών Γερμανός και όλοι οι άλλοι! Σε άλλες ίσως ημερολογιακές καταγραφές….και λοιπόν; Με τα ελαττώματα τους, με τις αδυναμίες τους, με όλα τους!
Ακρότητες και προδοσίες κάθε τόσο. Ποιος αγώνας, ποιανού λαού, ποιας εποχής δεν είχε τέτοια; Ας μείνουμε όμως στην θυσία, στο μεγαλείο, στον Διάκο, στον Καραϊσκάκη, στον Δημ.Υψηλάντη. Να κάτσουμε με τον Ι.Καποδίστρια για να ακούσουμε μαζί με τον Κολοκοτρώνη και τους οπλαρχηγούς, τον οιωνοσκόπο της αρνίσιας σπάλας, το Πάσχα του 1820 στην Αγία Μαύρα της Λευκάδας !

Ας διαβάσουμε τον ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ, την εφημερίδα του παππού της Γιαγιάς μου. Από 1827, την δυσκολότερη ώρα του Αγώνα, μέχρι το 1856 δεν σταμάτησε να τα λέει όλα! Τι πιο αληθινό από την πένα του Υδραίου Αγωνιστή του Ναυτικού Αγώνα που εξέδωσε «στον ασφαλή βράχο» την πρώτη εφημερίδα που εκδόθηκε από ιδιώτη και πολύ γρήγορα έγινε ο πρώτος δημοσιογράφος που διώχθηκε από την διεφθαρμένη εξουσία. Η εφημερίδα του ήταν η πρώτη που διατάχθηκε η παύση της έκδοσης της (χωρίς ευτυχώς να το καταφέρουν) από το τρίτο κιόλας φύλλο της! Ήταν εφημερίδα που πάλεψε σκληρά τους «κοτζαμπάσιδες», την Φαναριώτικη ίντριγκα και αμέσως μετά την Ξενοκρατία, με τους Βαυαρούς που έβαλε ο Μέττερνιχ να κυβερνήσουν την Ελλάδα που μόλις είχε, με τόσες θυσίες, διώξει τους Τούρκους.

Ας έχουμε την ευχή των προγόνων μας, μας χρειάζεται στις μέρες που ζούμε !

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Η ΕΕΥΕΔ πρόσθεσε σαν αρχική φωτογραφία τον Πίνακα του Θ. Βρυζάκη που απεικονίζει τον όρκο των αγωνιστών του 1821 στην Μονή Αγίας Λαύρας, με κεντρική μορφή τον Παλαιών Πατρών Γερμανό να ευλογεί τη σημαία της Επανάστασης. Το έργο αποτυπώνει την ένωση Εκκλησίας και εθνικού αγώνα. Αναδεικνύει το σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος» μέσα από συμβολισμούς. Προβάλλει την έναρξη της Ελληνική Επανάσταση του 1821 ως ιερή πράξη. Γράφουν για τον Πίνακα …

Ο Βρυζάκης οργανώνει τη σκηνή σαν θεατρικό δρώμενο, στο κέντρο  ο Γερμανός μπροστά στην Ωραία Πύλη, οι  αγωνιστές τοποθετούνται γύρω του σε στάση όρκου, το φως τονίζει τις κύριες μορφές και δημιουργεί ιεραρχία. Ο πίνακας δεν είναι ρεαλιστικός, αλλά εξιδανικεύει τους αγωνιστές (καθαροί, επιβλητικοί, «ηρωικοί»), δημιουργεί μια «καθαρή» και ένδοξη εικόνα της Επανάστασης. Στοχεύει στη διαμόρφωση εθνικής συνείδησης στο νεοσύστατο κράτος. Η σύγχρονη έρευνα επισημαίνει ότι το εσωτερικό της εκκλησίας δεν αντιστοιχεί πιστά στη πραγματική Αγία Λαύρα, ότι οι μορφές των αγωνιστών είναι γενικές, όχι ιστορικά συγκεκριμένες άρα, το έργο είναι περισσότερο ιδεολογική σύνθεση παρά ιστορική καταγραφή.  Ιστορικά, το γεγονός της Αγίας Λαύρας θεωρείται από αρκετούς μελετητές περισσότερο εθνικός μύθος παρά αποδεδειγμένο γεγονός.

Πολύ εύστοχα επισημαίνει ο κ. Βαζαίος “ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΛΟΙΠΟΝ! …..και Αγία Λαύρα υπήρχε και Παλαιών Πατρών Γερμανός και όλοι οι άλλοι! Σε άλλες ίσως ημερολογιακές καταγραφές….και λοιπόν;”

Επιμέλεια Ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος