Αν Έχεις Τύχη… όταν σε Κυνηγά ο ‘’Κουτούσωφ’’
ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΕΥΕΔ
- 2026.03.01
- Ταξίαρχος (ΥΚ) ε.α Απόστολος Ράντσιος
Ήταν ένα από εκείνα τα αξέχαστα γλυκά φθινοπωρινά βραδάκια της Θεσσαλονίκης (1958). Μετά το διάλειμμα στην παραλία μπροστά από τη Γερμανική Σχολή, στην οποία στεγαζόταν το εστιατόριο και οι κοιτώνες της ΣΙΣ (Στρατιωτική Ιατρική Σχολή), συνταχθήκαμε, οι δευτεροετείς μαθητές της Σχολής, όπως συνηθιζόταν, για τον έλεγχο των παρόντων, πριν από την είσοδό μας στο εστιατόριο. Την όλη κανονικά σύντομη διαδικασία επιτηρούσε, όπως προβλεπόταν, ο αξιωματικό υπηρεσίας. Τη συγκεκριμένη μέρα αξιωματικός υπηρεσίας ήταν ο υπολοχαγός Θ… , ο επονομαζόμενος από τους μαθητές και Κουτούσωφ, εξαιτίας των μάλλον χαμηλών πνευματικών του επιδόσεων.
Τις μέρες εκείνες προβαλλόταν στους κινηματογράφους της Θεσσαλονίκης η μεταφορά του μνημειώδους έργου του Τολστόϊ ‘’Πόλεμος και Ειρήνη’’. ΄Ετσι τα ονόματα των ηρώων του μυθιστορήματος του Τολστόϊ ξαναβγήκαν στην επιφάνεια ή έγιναν ευρύτερα γνωστά. Φυσικά μεταξύ αυτών και του ένδοξου στρατηγού, που έφερε το ατυχές για την Ελληνική γλώσσα όνομα ‘’Κουτούσωφ’’. Ως γνωστόν ήταν ό Ρώσος στρατηγός που αντιμετώπισε το Ναπολέοντα κατά την εισβολή του στη Ρωσία το 1812. Η συσχέτιση του ονόματος του στρατηγού, με έναυσμα από την παρακολούθηση του κινηματογραφικού έργου, με τον υπολοχαγό Θ… ήταν για τους μαθητές της Σχολής σχεδόν αυτονόητη, δεδομένης της πάντοτε σκωπτικής διάθεσής τους. Ας σημειωθεί επιπλέον ότι ο προαναφερόμενος αξιωματικός, προς επιβεβαίωση της αμφίσημης προσωνυμίας που του αποδόθηκε, ήταν περήφανος γι΄ αυτήν, πόρω απέχων από το υποκρυπτόμενο υπονοούμενο.
Τέλος πάντων εκείνη την, επεισοδιακή όπως εξελίχτηκε, ημέρα η όλη διαδικασία εισόδου στο εστιατόριο καθυστερούσε για κάποιο απροσδιόριστο λόγο. Τότε, κάποιος από τους ανυπόμονους μαθητές, ή απλώς σε διάθεση πρόκλησης φασαρίας, όντας σε απόσταση ασφαλείας από τον αξιωματικό, σφύριξε σιγανά αλλά σαφώς αποδοκιμαστικά για την καθυστέρηση. ΄Ηταν ο συνήθης τρόπος επίδειξης δυσφορίας από τους μαθητές. Ο αξιωματικός πλησίασε το σημείο από το οποίο ακούστηκε το σφύριγμα, που ήταν από τις πίσω σειρές της παράταξης, ενώ ο ίδιος βρισκόταν στις μπροστινές, και ζήτησε αυτός που σφύριξε να αναλάβει την ευθύνη και να βγεί έξω από τη γραμμή. ΄Ολοι αρνήθηκαν. Κανείς δεν κινήθηκε. Τότε ακούστηκε σφύριγμα από τις πρώτες σειρές. Ο αξιωματικός πλησίασε στο σημείο και ζήτησε το λόγο, αλλά και πάλι άρνηση. Όχι μόνον αυτό. Ενώ απασχολούνταν εκεί από τις πίσω σειρές ακούστηκαν πάλι, και μάλιστα περισσότερα από ένα, σφυρίγματα. Ο δυστυχής αξιωματικός έσπευσε εκεί. Και πάλι άρνηση από μέρους των μαθητών. Νέα πολλαπλά σφυρίγματα ακούστηκαν από την άλλη μεριά. Τρέχει εκεί, αλλά τώρα τα σφυρίγματα, ακόμα περισσότερα και δυνατότερα από πρώτα, ακούστηκαν από το άλλο μέρος. Αυτό το πήγαινε – έλα έγινε δυο τρεις φορές χωρίς κανείς να παρουσιάζεται και να αναλαμβάνει ευθύνη. Εκνευρισμός, φωνές και απειλές ακολούθησαν αλλά όλοι μείναμε στις θέσεις μας, χωρίς κανείς να αναλαμβάνει ευθύνη για το χάος που δημιουργήθηκε. Στην απελπισία και στην αμηχανία του ο αξιωματικός θέλησε να ελέγξει το πράγμα με ότι έμεινε στη διάθεσή του, δηλαδή την τυχαία επιλογή ενόχων χωρίς στοιχεία. Απευθύνθηκε λοιπόν σε μια τριάδα που αποτελούνταν από συνήθεις παραβάτες του Κανονισμού της Σχολής. Ράντσιος, Μπούτσης, Μούρκας να βγουν από τις γραμμές, ως ένοχοι. Μας κράτησε έξω από τις συντεταγμένες γραμμές και συνέχισε με φωνές και απειλές, αλλά και πιο πολλά σφυρίγματα από την άλλη πλευρά, χωρίς αποτέλεσμα.
Παρόλα αυτά κάποια κόπωση και από τα δύο μέρη φαίνεται ότι επερχόταν. Το πράγμα μάλλον παρατράβηξε. Στην εκτόνωση της κατάστασης συνέβαλε αποφασιστικά η εντωμεταξύ εμφάνιση του Αρχηγού των μαθητών της Σχολής, που βοήθησε τον αξιωματικό, ώστε να ηρεμήσουν τα πράγματα. Με μερικές επαναλλείψεις ‘’προσοχή’’ – ‘’ανάπαυση’’ που έδωσε μπήκε κάποια τάξη. Ο ίδιος δεν φαινόταν να διασκεδάζει λιγότερο, όπως εκδηλωνόταν από ένα μόλις διαφαινόμενο ειρωνικό υπομειδίαμα στο πρόσωπό του. ΄Ετσι δημιουργήθηκαν συνθήκες ώστε να επιτραπεί η είσοδος των μαθητών στο εστιατόριο. Ο αξιωματικός μη έχοντας τίποτε άλλο να πράξει, όντας προφανώς σε απόγνωση και πιθανώς ικανοποιημένος κρατώντας στα χέρια του τρεις από τους ‘’ενόχους’’ που είχε επιλέξει, οι οποίοι στο μεταξύ είχαν πρόσκαιρα ξεχαστεί, συγκατένευσε.
Ωστόσο το ζήτημα ήταν μάλλον σοβαρό, σχεδόν στάση. Στην τάξη επικράτησε ένας σχετικός πανικός και αγωνία μέχρι το βράδυ της επόμενης ημέρας, οπότε θα γινόταν γνωστές οι αποφάσεις του Διοικητού της Σχολής, στον οποίο προφανώς θα αναφερόταν το επεισόδιο. Το επόμενο βράδυ λοιπόν, όπως γινόταν πάντοτε, θα διαβαζόταν στο εστιατόριο η Ημερησία Διαταγή της Σχολής, με την οποία μεταξύ άλλων ανακοινώνονταν οι ποινές για παραβάσεις του Κανονισμού της Σχολής από μαθητές. Διαβάζει λοιπόν ο Αρχηγός της Σχολής: Τους μαθητές της Δευτέρας Τάξης τιμωρώ με τρεις στερήσεις εξόδου, διότι επέδειξαν απειθαρχία, συμπεριφορά που απάδει προς μαθητές της Σχολής, δεν ανάλαβαν τις ευθύνες των πράξεών τους, κλπ κλπ. Της ποινής εξαιρούνται οι μαθητές Ράντσιος, Μπούτσης και Μούρκας επειδή ανάλαβαν την ευθύνη των πράξεών τους και τους επαινώ γι αυτό…
ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΕΥΕΔ
Επιμέλεια Ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος