ΤΑ ΜΠΟΤΙΝΙΑ ΣΤΗ ΣΙΣ – 1959
ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΕΥΕΔ
- 2026.03.01
- Ταξίαρχος (ΥΚ) ε.α Απόστολος Ράντσιος
Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τη μετακόμιση μας από τη Γερμανική Σχολή στο καινούργιο σπίτι της ΣΙΣ. Ο νέος Διοικητής της Σχολής, ο Γεν. Αρχίατρος Ανδρέας Καϊλόγλου, ήταν αποφασισμένος να βελτιώσει τα πάντα στη λειτουργία της Σχολής, από τις στολές, τους κοιτώνες (64 μαθητές ανά θάλαμο) και τη διαβίωση εν γένει των μαθητών, μέχρι κατάλληλες παρεμβάσεις για τις επιδόσεις και τη συμπεριφορά μας στο Πανεπιστήμιο. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε στον εφοδιασμό μας με μποτίνια, μποτάκια όπως τα λέγαμε. Αυτά τα μποτίνια ήταν ένας από τους καημούς των μαθητών της ΣΙΣ. Τούτο γιατί φορούσαμε αρβύλες και όχι μποτάκια, όπως οι μαθητές της ΣΣΕ (Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων). Όμως αυτά καθυστερούσαν να έλθουν παρά το ότι το πράγμα πήρε επείγουσα μορφή, χωρίς να επιλυθεί, δεδομένης αναμενόμενης επιθεώρησης της Σχολής από τον Αρχηγό του ΓΕΕΘΑ. Αυτό επειδή ενόψει της επικείμενης αντικαταστάσεώς τους τα άρβυλα είχαν εγκαταλειφθεί και η φθορά τους ήταν προχωρημένη. Σε κάθε περίπτωση πάντως η απόφαση αυτή του Αρχηγού μας εξέπληξε ευχάριστα, επειδή στον άτυπο ανταγωνισμό και την άμιλλα της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής με τη Σχολή Ευελπίδων όλοι αισθανόμασταν ότι το πνεύμα της συνόλης στρατιωτικής ηγεσίας ήταν αδιαπραγμάτευτα υπέρ της δεύτερης, δικαιολογημένα άλλωστε αφού απ’ εκεί προέρχονταν όλοι. Γι αυτό αισθανόμασταν ότι μας τοποθετούσαν στο περιθώριο. Αρχηγός του ΓΕΕΘΑ (1959-1962,) ήταν τότε ο Αθανάσιος Φροντιστής ένας σπουδαίος αξιωματικός, με αξιόλογη αντιστασιακή δράση κατά την κατοχή (1940-1944). ΄Ανθρωπος των γραμμάτων επίσης, με ιδιαίτερη ενασχόληση με τον Παπαδιαμάντη και τη Σκιάθο, από τη οποία και καταγόταν. Δυστυχώς όμως είχε σοβαρό πρόβλημα ακοής, για να θέσουμε το ζήτημα έτσι, όσο γίνεται πιο ήπια και ευγενικά.
Της ορισμένης μέρας της επιθεώρησης προηγήθηκαν ανάλογες προετοιμασίες και εργώδεις προσπάθειες για πολλές μέρες πριν, που αφιερώθηκαν κατά τη συνηθισμένη στρατιωτική πρακτική σε καθαριότητες, βαψίματα, ασβεστώματα, ξεσκονίσματα θαλάμων, αναγνωστηρίων, αίθουσας ΚΨΜ, εστιατορίου. Την ημέρα της επιθεώρησης, απροσδιόριστο χρόνο πριν από την προγραμματισμένη ώρα άφιξης του επιθεωρητή, παρατάχτηκε όλη η Σχολή στο προαύλιο, αραιά και σε απόσταση μέτρου από μαθητή σε μαθητή, για να διευκολύνεται η πρόσβαση από τον επιθεωρητή και τους συνοδούς του σε όλους. Η γειτονιά, στην οποία η Σχολή ήταν ακόμα στη φάση ενσωμάτωσης στο ‘’οικοσύστημά’’ της, αντιλαμβανόμενη από την υπερβάλλουσα κινητικότητα, που σημειωνόταν, ότι κάτι το ασυνήθιστα σημαντικό και αξιοθέατο θα συμβεί, παρατάχτηκε και εκείνη στα κάγκελα της περίφραξης του χώρου για να παρακολουθήσει το θέαμα.
Κάποτε ο Αρχηγός έφθασε και μετά τα ‘’επώμου’’, ‘’παρουσιάστε’’, ‘’παραπόδα’’ και τα ανάλογα άρχισε η επιθεώρηση των μαθητών, ένα προς ένα. Παρουσίαση, όνομα, καταγωγή κλπ. Ακολουθούσαν, όπως είθισται, κάποιες ερωτήσεις από τον επιθεωρούντα, χωρίς να ξεκαθαρίζεται και πολύ αν οι απαντήσεις ξεπερνούσαν το φράγμα του ακουστικού προβλήματος του Αρχηγού. Όλα φαινόταν να πηγαίνουν πολύ καλά, ειδικότερα προς μεγάλη ικανοποίηση του Καϊλόγλου, που έβγαλε τον καλύτερο εαυτό του, με τη βοήθεια όλων των αξιωματικών, του υπόλοιπου προσωπικού και φυσικά και προπαντός των επιθεωρούμενων. ΄Απαντες ήταν αποφασισμένοι να δείξουν ότι, πέρα από τις πανεπιστημιακές επιδόσεις, οι μαθητές της ΣΙΣ ποσώς υστερούσαν και στα στρατιωτικά και μάλιστα σε σχέση με εκείνους που αυτή την έγνοια είχαν μόνο. Κάποια στιγμή, ωστόσο, ο Αρχηγός παρατήρησε ότι τα άρβυλά μας δεν ήταν σε καλή κατάσταση και απευθύνηθηκε σχετικά στο Διοικητή της Σχολής. Ακολούθησε ο ανάλογος διάλογος, προς τέρψη των μαθητών και του φιλοθεάμονος κοινού της γειτονιάς, ο οποίος συμπληρωμένος και εμπλουτισμένος κατάλληλα από το ατελείωτα σκωπτικό και παιγνιώδες πνεύμα των μαθητών, παραδόθηκε στην παρα-ιστορία της ΣΙΣ περίπου ως εξής:
Αρχηγός: Φωνάζοντας, όπως ‘’συνομιλούν’’ τσομπάνηδες στο βουνό, από ράχη σε ράχη, όταν τους χωρίζει χαράδρα (φαίνεται πως όσοι δεν ακούν καλά νομίζουν ότι το ίδιο συμβαίνει και με τους άλλους): Τα άρβυλά τους, γιατί είναι σε κακή κατάσταση…
Διοικητής: Φωνάζοντας κι αυτός με την ελπίδα να ακουστεί: κ. Αρχηγέεε, θα τους πάρουμε μποτίνια.
- Αρ. Τϊιιι;
- Δι. Μποτίνια κ. Αρχηγέ μπο-τί-νιααααα…..
- Τίιιι;
- Δι. Μπο-τί-νια, μπο-τί-νιααα.
- Αρ. Τί; Σκαρπίνια;
- Δι. Όχι κ. Αρχηγέ, μποτίνια, μποτίνια.
- Αρ. Πώς;
- Δι. Μποτίνια, μπο-τί-νια.
- Αρ. Τί; Πατίνια;
- Δι. Όχι. Μπο-τί-νια.
- Αρ. Α! Κατάλαβα….
Τέλος πάντων τα μποτίνια δεν άργησαν. ΄Υστερα από λίγες μέρες έφθασαν και φορέθηκαν από τους μαθητές προς μεγάλη ικανοποίηση όλων.
ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΕΥΕΔ
Επιμέλεια Ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος