Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου αποτελεί μια από τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας. Είναι μια συστηματική προσπάθεια εξόντωσης ενός ακμαίου ελληνικού πληθυσμού που ζούσε στα παράλια του Εύξεινου Πόντου για χιλιάδες χρόνια.

Η 19η Μαΐου έχει καθιερωθεί ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Σαν σήμερα το 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, δίνοντας το έναυσμα για την έναρξη του δεύτερου και πιο φονικού κύματος της γενοκτονίας, που είχε αρχίσει τα προηγούμενα χρόνια και διήρκεσε μέχρι το 1923. Ο Ατατουρκ είχε σαν αποστολή να επιβλέψει τον αφοπλισμό των υπολειμμάτων του οθωμανικού στρατού, αλλά αντ’ αυτού οργάνωσε ένα νέο τουρκικό εθνικιστικό κίνημα. Εκμεταλλευόμενος την αδράνεια ή την σκόπιμη αδιαφορία των μεγάλων δυνάμεων, ο Κεμάλ εξαπέλυσε μια εκστρατεία εθνοκάθαρσης κατά των ελληνικών κοινοτήτων του Πόντου. Κατά την περίοδο αυτή εκτιμάται ότι περίπου 353.000 Έλληνες του Πόντου – άνδρες, γυναίκες και παιδιά – εξοντώθηκαν συστηματικά.

Η εξόντωση των Ποντίων δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός του πολέμου, αλλά ένα καλά οργανωμένο σχέδιο των Νεότουρκων και αργότερα του κεμαλικού καθεστώτος. Στόχος ήταν η δημιουργία ενός ομοιογενούς τουρκικού κράτους, απαλλαγμένου από τις χριστιανικές μειονότητες που κυριαρχούσαν στην οικονομική και πνευματική ζωή της περιοχής.

Η γενοκτονία δεν διαπράχθηκε  στα πεδία των μαχών. Πρώτα εξοντώθηκε  στον Πόντο η ηγεσία των Ελλήνων με τα λεγόμενα «δικαστήρια ανεξαρτησίας» στην Aμάσεια το Σεπτέμβριο του 1921. Ακολούθεισε η εξόντωση του ακέφαλου πλέον Ελλνηνικού πληθυσμού. Χρησιμοποιήθηκαν απάνθρωπες μέθοδοι που αποσκοπούσαν στον αργό και βασανιστικό θάνατο.  Οι άνδρες στέλνονταν στο εσωτερικό της Ανατολίας, ” Τάγματα Εργασίας” για καταναγκαστικά έργα κάτω από άθλιες συνθήκες, όπου πέθαιναν από την πείνα και τις κακουχίες. Οι περιβόητες πορείες θανάτου στην έρημο και τα βουνά, όπου γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι αναγκάζονταν να περπατούν για εβδομάδες χωρίς τροφή και νερό. Ομαδικές εκτελέσεις και πυρπολήσεις χωριών, με σκοπό τον εκφοβισμό και την οριστική απομάκρυνση του ελληνικού στοιχείου.

Απέναντι στη βαρβαρότητα, οι Πόντιοι δεν έσκυψαν το κεφάλι. Στα βουνά του Πόντου οργανώθηκε ένα ισχυρό αντάρτικο κίνημα. Παρά την έλλειψη βοήθειας από το επίσημο ελληνικό κράτος, οι αντάρτες κατάφεραν να προστατεύσουν χιλιάδες αμάχους, επιδεικνύοντας ηρωισμό που έμεινε στην ιστορία μέσα από τα ποντιακά τραγούδια και τις παραδόσεις. Όσοι κατάφεραν να επιζήσουν πήραν το δρόμο της προσφυγιάς, κουβαλώντας μαζί τους λίγα κειμήλια και την αστείρευτη αγάπη για την πατρίδα τους. Ερχόμενοι στην Ελλάδα, παρά τις δυσκολίες ενσωμάτωσης, έγιναν η “μαγιά” για την οικονομική και πολιτιστική ανασυγκρότηση της χώρας. «Η μνήμη είναι το μόνο όπλο απέναντι στη λήθη. Όσο θυμόμαστε, οι 353.000 πρόγονοί μας παραμένουν ζωντανοί.»

Οι υπεύθυνοι για την Γενοκτονία την αρνούνται ….

Η σύγχρονη Τουρκία δεν αποδέχεται ακόμη και σήμερα τον όρο «γενοκτονία», ισχυρίζεται επίμονα και αδιάντροπα ότι δεν υπήρξε   σχεδιασμένη εξόντωση με κρατική πρόθεση (που είναι βασικό στοιχείο στον ορισμό της γενοκτονίας). Οι πληθυσμοί Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων απλά ….  εξαφανίστηκαν. Η πεισματική άρνηση αποδοχής  της “Γενοκτονίας” βιάζει την κοινή λογική που λέγει ότι μια τεράστια επιχείρηση κατάσχεσης περιουσιών, μεταφοράς και εξόντωσης  ολόκληρων πληθυσμών (1,5-2,5 εκκατομύρια νεκροί)  είναι εφικτή μόνο με συντονισμένη κρατική καθοδήγηση.

Ας τους υπεθυμίσουμε, ότι ο Υπουργός Εσωτερικών τους Ταλαάτ Πασάς :

Τηλεγραφούσε, στις 15 Ιαν. 1915, στους νομάρχες του :

«Πληροφορούμεθα ότι μέσα σε ανοιχτά ορφανοτροφεία, σε ορισμένες πόλεις, δέχονται παιδιά ατόμων που γνωρίζετε (χριστιανών). Καθώς η κυβέρνηση θεωρεί επιζήμια την ύπαρξή τους, είναι σαν να ενεργούν εναντίον της επιθυμίας της κυβέρνησης, με το να τρέφουν και να παρατείνουν τη ζωή αυτών των παιδιών, σαν να έχουν ευσπλαχνία γι’ αυτά…».

Στις 9 Σεπτ. 1915, ο Ταλαάτ τηλεγραφούσε στο νομάρχη Χαλεπίου:

«Το δικαίωμα των Αρμενίων να ζήσουν και να εργαστούν στο έδαφος της Τουρκίας είναι απόλυτα καταργημένο· η κυβέρνηση αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη επί του θέματος αυτού, διέταξε να μην μείνουν ακόμη παιδιά στην κούνια”.

Αυτοί, οι οποίοι ερωτούν γιατί οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας και της Θράκης, ελληνικοί και αρμενικοί, έφυγαν εγκαταλείποντας το παν… θα καταλάβουν ίσως υπό το φως αυτών των δύο τηλεγραφημάτων ότι είναι αδύνατη η ζωή σ’ ένα κράτος όπου, στον 20ό αιώνα, ένας υπουργός των Εσωτερικών μπορεί να συντάξει, να υπογράψει και να διατάξει παιδοκτονίες…

Ας τους υπενθυμίσουμε τι τους είπε ο Βουλευτής Τραπεζούντας Choukri bey

Ali Şükrü Bey

O άνθρωπος αυτός, ζώντας επί χρόνια, από κοντά, τα εγκλήματα των συμπατριωτών του, τόλμησε να ορθώσει τη φωνή της αγανάκτησής του μέσα στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, όπου είπε μεταξύ άλλων (και δολοφωνήθηκε για αυτό  από τον σφαγέα των Ποντίων Τοπάλ Οσμαν ³ :

«…Εσυστήσαμεν εν Αμασεία ¹ τα Ανεξάρτητα Δικαστήρια και ενισχύσαμεν τους κατά τόπους αγάδες, βέηδες, φυλάρχους και πολιτικούς αρχηγούς, ίνα οφετεριζόμενοι τα κτήματα και τας περιουσίας των Ρωμιών, συκοφαντήσωσι και αποστέλλωσιν εις αυτά, αδίκως, αθώους πολίτας’ και δια ψύλλου πήδημα πέμπομεν εις την αγχόνη, ενώ γνωρίζομεν κάλλιστα ότι, δια της σπάθης και της αγχόνης, καταστρεφόμενα έθνη αναθάλλουσιν εκ της τέφρας των και πολλαπλασιάζονται. Έπρεπε παντοιοτρόπως να εκτιμώμεν τα εν τω κράτει ημών έθνη, Έλληνας, Αρμενίους, Καρδούχους, Τουρκομάνους, Συριανούς, Άραβας ως υπηκόους και αδελφούς ημών……Εδώσαμεν πίστιν εις τα φληναφήματα και συκοφαντίας των εκ Θράκης, Μακεδονίας και Ηπείρου, μετά τον πόλεμον, ελθόντων εις την χώραν μας προσφύγων ομογενών, ως δήθεν δεινοπαθησάντων υπό των Ελλήνων και εποιήσαμεν αντίποινα……Πού οι, εν καιρώ πολέμου τροφοδοτούντες τον Στρατόν και τας ανάγκας αυτού, Έλληνες έμποροι; Πού τα Εργατικά Τάγματα, τα ανοίγοντα δημοσίας λεωφόρους και συντηρούντα την συγκοινωνίαν του κράτους; Δημιουργήσαμε το Τεκελίφι Χαρπιέ (πολεμικαί εισφοραί) και απομυζήσαμε το αίμα αυτών’ και το λέγω, ότι τον πόλεμον διεξαγάγαμεν με τα υλικά μέσα των χριστιανών, ους χαρακτηρίζω ως μελίσσας παραγούσας το γλυκύ μέλι…».   Δολοφωνήθηκε, από των σφαγέα των Ποντίων Τοπάλ Οσμάν².

Ας τους υπενθυμίσουμε τι κατήγειλλε ο Ζωρζ Κλεμανσώ, εν ονόματι όλων των συμμάχων, Ιούνιος 1919

«…θεωρώντας το σχέδιο συστηματικής εξόντωσης των Ελληνικών πληθυσμών, που εφαρμόζεται από της ανακωχής… καταγγέλλω επίσημα, ενώπιον όλου του κόσμου, τις ανήκουστες ωμότητες και διακηρύσσω, με τον πιο ενεργητικό τρόπο, ότι η κοινή συνείδηση δεν μπορεί πλέον ν’ ανεχθεί όπως οι Έλληνες παραμείνουν στο εξής υπό αυτόν το ζυγό, καθότι, όποιες και αν ήταν οι κυβερνήσεις της Τουρκίας αποδείχθηκαν ανίκανες να διοικήσουν πληθυσμούς άλλης φυλής και άλλης θρησκείας, και διότι με τις απάνθρωπες μεθόδους καταισχύνουν τη σύγχρονη ανθρωπότητα και τον πολιτισμό…».

Ας τους υπενθυμίσουμε τι έγραψε Ρενέ Πυώ – Rene Puax  (γάλλος δημοσιογράφος ), «LA GRANDE PITIE DES CHRETIENS D’ ORIENT».

Rene Puax 1878-1937

«Μία τεράστια κραυγή απελπισίας υψούται από τη χριστιανική Ανατολή. Μια ολόκληρη φυλή, αυτή των Μικρασιατών Ελλήνων, βλέπει ν’ απλώνεται πάνω της το νεκροσέντονο του θανάτου και η Αρμένικη φυλή συμμερίζεται αυτή την αγωνία… Αν οι χριστιανικοί λαοί της Ευρώπης δέχονται ότι οι αδελφοί τους της Ανατολής μπορούν να εξαφανιστούν, χωρίς να επιχειρηθεί να γίνει το παν για να σωθούν, λοιπόν τότε, κλείστε τις πόρτες των εκκλησιών, και οι άνθρωποι να παύσουν να λέγουν το “Σύμβολο της Πίστεως” το οποίο, έτσι, θα ήταν ένα ψέμα στο στόμα τους. Αν ο πολιτισμός μας έφτασε σε αυτό τον τερατώδη εγωισμό, δεν έχουν άδικο αυτοί που διακηρύσσουν τη χρεωκοπία του….».

Εγκύκλιος της 14ης Απριλίου του 2003 Τουρκικού Υπουργείου Παδείας 

Pınar Selek

 

Η Πινάρ Σελέκ (Pınar Selek, γεννημένη  το 1971 στην  στην Κωνσταντινούπολη) είναι Τούρκισσα κοινωνιολόγος, αντιμιλιταριστική ακτιβίστρια, φεμινίστρια και συγγραφέας, η οποία ζει εξόριστη στη Γαλλία, όπου και έλαβε τη γαλλική υπηκοότητα το 2017. Η Πινάρ Σελέκ το 2003 μπήκε σε μεγάλους μπελάδες, όταν έγραψε ένα άρθρο υπό τη μορφή (υποτιθέμενης) μαθητικής έκθεσης, διαμαρτυρόμενη για την εγκύκλιο της 14ης Απριλίου του 2003, με την οποία ο τότε υπουργός Παιδείας προσπάθησε να επιβάλει σε όλους τους διευθυντές σχολείων τη διοργάνωση συζητήσεων και τη συλλογή μαρτυριών που να αποδεικνύουν ότι ουδέποτε η Τουρκία προχώρησε σε εξολόθρευση των μειονοτήτων:

«…Ζητούσαν από τους μαθητές να γράψουν εκθέσεις γύρω από το θέμα της ‘’αποκάλυψης της αλήθειας απέναντι στα αρμενικά ψέματα’’. Οι εντολές ήταν ξεκάθαρες. Η εγκύκλιος του υπουργείου ήθελε να απαγορεύσει τη χρήση εικασιών όπως ‘’οι Τούρκοι ίσως σκότωσαν κάποιους Αρμενίους’’….». Η υποτιθέμενη έκθεση του μαθητή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι Αρμένιοι «σαρώθηκαν από τους ανέμους, κατακλύστηκαν από τα νερά».

Πάντα θυμούμαι και πονώ
τη Πάτριδας τον τόπον,
ο νους ’μ’ επέμνεν εκεί
κι αδά έν’ το κορμόπομ.

Πατρίδα μ’, ξαν’ πατρίδα μ’,
άλλο εσέν ’κ’ είδα,
ας επάτνα τα χώματα σ’
κι εκεί την ψύμ’ εφήνα.

Τον Πόντον ερωθύμεσα,
τη πατρίδας το χώμαν,
ατόσα χρόνε εδέβανε
κι ενέσπαλα ακόμα.

Πατρίδα μ’, ξαν’ πατρίδα μ’,
άλλο εσέν ’κ’ είδα,
ας επάτνα τα χώματα σ’
κι εκεί την ψύμ’ εφήνα.

__

Πάντα θυμάμαι και πονώ
τον τόπο της πατρίδας.
Ο νους μου έμεινε εκεί,
κι εδώ βρίσκεται μόνο το σώμα μου.

Πατρίδα μου, ξανά πατρίδα μου,
άλλη σαν εσένα δεν είδα.
Πάνω στα άγια χώματά σου
εκεί άφησα την ψυχή μου.

Τον Πόντο νοστάλγησα,
το χώμα της πατρίδας.
Τόσα χρόνια πέρασαν
κι όμως δεν τον ξέχασα ακόμη.

Πατρίδα μου, ξανά πατρίδα μου,
άλλη σαν εσένα δεν είδα.
Πάνω στα άγια χώματά σου
εκεί άφησα την ψυχή μου.

Η ποντιακή λύρα, ο πυρρίχιος χορός και η ποντιακή διάλεκτος συνεχίζουν να ακούγονται, αποδεικνύοντας ότι ο Πόντος δεν χάθηκε· ζει μέσα από τους απογόνους του που κρατούν τη φλόγα της μνήμης αναμμένη.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Η εξόντωση των Ελλήνων ηγετών του Πόντου, όπως συνέβη και με τους Αρμένιους τον Απρίλιο του 1915 στην Κωνσταντινούπολη, συνέβαλλε στο να χαθεί η καθοδήγηση των Ελλήνων και να σημειωθεί πιο γρήγορα η δολοφονία τους. Στον Πόντο η ηγεσία των Ελλήνων εξοντώθηκε με τα λεγόμενα «δικαστήρια ανεξαρτησίας» στην Aμάσεια το Σεπτέμβριο του 1921. Τα «δικαστήρια ανεξαρτησίας», εκδίδουν «αποφάσεις» και εκτελούνται πρόκριτοι, βουλευτές, δημοσιογράφοι, καθηγητές, δάσκαλοι, κληρικοί, από τους οποίους ζητούνται δηλώσεις ότι συμμετείχαν στην οργάνωση του απελευθερωτικού κινήματος στον Πόντο. Οι σημαντικότερες μορφές του Ελληνισμού, «το άνθος της ελληνικής κοινωνίας του Πόντου», όπως ανέφερε σε κείμενο διαμαρτυρίας το Οικουμενικό Πατριαρχείο, καταδικάστηκαν σε θάνατο.
2. Ψήφισμα διαμαρτυρίας (22/11/1921), στάλθηκε από τους Έλληνες συγγραφείς και λογοτέχνες, σε διανοούμενους της Ευρώπης και της Αμερικής, αναφέρει τα εξής:   “Mετά βαθυτάτης συγκινήσεως οι συγγραφείς και καλλιτέχναι της Eλλάδος απευθύνονται προς τους διανοουμένους του πεπολιτισμένου κόσμου όπως γνωστοποιήσουν εις αυτούς την τραγωδίαν χιλιάδων οικογενειών του Eλληνικού Πόντου. Ξηρά, εξηκριβωμένα και αναμφισβήτητα τα γεγονότα είναι τα εξής: Oι Tούρκοι εφόνευσαν όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους της πόλεως Mερζιφούντος, αφού την ελεηλάτησαν και την επυρπόλησαν. Tους προσπαθήσαντας να διασωθούν ετυφέκισαν και εθανάτωσαν καταλαβόντες τας διόδους. Mετετόπισαν όλον τον άρρενα πληθυσμόν των πόλεων Tριπόλεως, Kερασούντος, Oρδούς, Oινόης, Aμισού και Πάφρας και καθ’ οδόν κατέσφαξαν τους πλείστους εξ αυτών. Έκλεισαν εντός του ναού του χωρίου Έλεζλη εν Σουλού-Tερέ 535 Έλληνας και τους κατέσφαξαν διασωθέντων μόνον τεσσάρων. Πρώτους έσφαξαν 7 ιερείς διά πελέκεως προ της θύρας του ναού. Aπηγχόνισαν εν Aμασεία 168 προκρίτους Aμισού και Πάφρας. Eβίασαν όλας ανεξαιρέτως τας γυναίκας, τας παρθένους και τα παιδία των άνω πόλεων, τας ωραιοτέρας δε παρθένους και νέους έκλεισαν εις τα χαρέμια. Πλείστα βρέφη εφόνευσαν, σφενδονίζοντες αυτά κατά των τοίχων. Oι υπογεγραμμένοι θέτουσι τα ανωτέρω υπ’ όψιν των διανοουμένων της Eυρώπης και της Aμερικής θεωρούντες ότι όχι μόνον τα γεγονότα ταύτα αλλά και η ανοχή αυτών αποτελεί πένθος της ανθρωπότητος.   Aθήναι, 22 Nοεμβρίου 1921. Άννινος X., Aυγέρης M., Bλαχογιάννης I., Bώκος Γερ., Γρυπάρης I., Δούζας A., Δροσίνης Γ., Zάχος A., Θεοδωροπούλου Aύρα, Θεοτόκης K., Iακωβίδης Γ., Kαζαντζάκης N., Kαζαντζάκη Γαλ., Kαμπάνης Aρ., Kαμπούρογλους Δ., Kαρολίδης Π., Kόκκινος Δ., Kορομηλάς Γ., Mαλακάσης M., Mαλέας K., Mένανδρος Σ., Nικολούδης Θ., Nιρβάνας Π., Ξενόπουλος Γρ., Παλαμάς K., Παπαντωνίου Z., Παράσχος K., Πασαγιάννης K., Πολίτης Φ., Πωπ Γ., Σικελιανός Άγγ., Σκίπης Σ., Στρατήγης Γ., Tαγκόπουλος Δ.., Tσοκόπουλος Γ., Φυλλύρας P., Xατζιδάκις Γ., Xατζόπουλος Δ., Xορν Π., Σβορώνος I.
3. Τοπάλ Οσμάν. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Πόντος έζησε τον τρόμο στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που έμεινε γνωστός στην ελληνική μνήμη ως «ύαινα του Πόντου» και «σφαγέας των Ποντίων», του Τοπάλ Οσμάν.  Σε μια μυστική συνάντηση στη Χαζάβα, στις 29 Μαΐου 1919, ο Κεμάλ φέρεται να του ανέθεσε να «καθαρίσει το πρόβλημα που ονομάζεται ελληνισμός του Πόντου», λέγοντάς του, σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση: «Το αφήνω στα έμπειρα χέρια σου». Στο εξής, ο Τοπάλ Οσμάν ουσιαστικά λειτούργησε ως το μακρύ αιματοβαμμένο χέρι του κεμαλικού κινήματος στον Πόντο.  Πέρα από την γενοκτονία των Ποντίων ο Οσμάν διέπραξε ένα τελευταίο ηχηρό έγκλημα, δολοφόνησε εν ψυχρώ τον βουλευτή Τραπεζούντας στο τουρκικό Κοινοβούλιο, Αλή Σουκρή μπέη. Ο Αλή Σουκρή ήταν από τους ελάχιστους πολιτικούς που υπερασπίζονταν τους χριστιανούς και επέκριναν τον αυταρχισμό του Κεμάλ – στάση που πιθανώς εξόργισε τον Οσμάν. Η εν ψυχρώ δολοφονία ενός βουλευτή όμως προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων ακόμη και μεταξύ των Τούρκων εθνικιστών. Ο ίδιος ο Μουσταφά Κεμάλ, παρότι φημολογείται ότι ο ίδιος είχε δώσει την εντολή για την εξουδετέρωση του αντιφρονούντα Σουκρή, έσπευσε να καταδικάσει τον φόνο και υπέδειξε τον Τοπάλ Οσμάν ως τον ένοχο. Ο άλλοτε προστατευόμενός του μετατράπηκε σε αποδιοπομπαίο τράγο: διατάχθηκε η άμεση σύλληψή του. Ο Οσμάν αρνήθηκε να παραδοθεί και οχυρώθηκε με λίγους πιστούς άνδρες σε ένα σπίτι στην Άγκυρα. Τη νύχτα της 1ης προς 2α Απριλίου 1923 περικυκλώθηκε από δυνάμεις της νεοσύστατης τουρκικής Χωροφυλακής. Ακολούθησε πολύωρη μάχη. Ο Τοπάλ Οσμάν τραυματίστηκε και τελικά αιχμαλωτίστηκε τις πρώτες πρωινές ώρες. Λίγο αργότερα, εκτελέστηκε επί τόπου με μια σφαίρα στο κεφάλι κατόπιν διαταγής των τουρκικών αρχών. Έτσι πέθανε ο άνθρωπος που είχε ταυτιστεί με μερικές από τις σκοτεινότερες σελίδες της τουρκικής ιστορίας. Αν και ο Τοπάλ Οσμάν είχε μεταθανάτια μια ατιμωτική αντιμετώπιση (το πτώμα του λέγεται ότι κρεμάστηκε δημόσια προς παραδειγματισμό), εντούτοις στην ιδιαίτερη πατρίδα του τιμάται μέχρι σήμερα ως τοπικός ήρωας. Πηγή “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ”.

 

1974 :Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, Έλληνες και Κύπριοι αιχμάλωτοι στις Τουρκικές φυλακές, γυμνοί ή μισόγυμνοι. 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ : Γενοκτονία των Ποντίων: Το χρονικό της τραγωδίας – Πώς οι δυνάμεις του Κεμάλ αφάνισαν 350.000 Έλληνες

ΤΑ ΕΠΙΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΚΙΑΣ. Γεώργιος Κανδηλάπτης, Εκδόσεις Αφών Κυριακίδη.

Η “ΟΜΟΓΕΝΟΠΟΙΗΣΗ” ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΑΣ. Ανάρτηση ΕΕΥΕΔ 

ΕΧΩ ΟΠΛΟ ΤΗΝ ΑΓΧΟΝΗ : Χάρη Τσιρκινίδη. Εκδόσεις Ερωδιός

ΑΜΑΣΕΙΑ 1921: Η δολοφονία της ηγεσίας του Πόντου. Δήμος Αμπελοκήπων – Μαινεμένης 

 

Η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Δημοσίευμα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ 19/5/2026

19η Μαΐου 1919, η ημερομηνία κατά την οποία ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας, ο Μέγας Ηγέτης Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα και ξεκίνησε τον εθνικό μας αγώνα ενάντια στις δυνάμεις κατοχής, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, γιορτάζεται με ενθουσιασμό από τον τουρκικό λαό ως “Ημέρα Μνήμης του Ατατούρκ, Νεολαίας και Αθλητισμού”.

Η Ελλάδα, με τη νομοθεσία που υιοθέτησε σε εθνικό επίπεδο το 1994 σχετικά με την αξίωσή της για τον “Πόντο”, προβάλλει νομικά αβάσιμες κατηγορίες κατά της χώρας μας, διαδίδοντας συνεχώς και χωρίς δισταγμό αυτές τις αβάσιμες αξιώσεις και διδάσκοντάς τες ως μαθήματα στα παιδιά των δημοτικών και γυμνασίων σε ολόκληρη τη χώρα μέσω εγκυκλίου του υπουργείου Παιδείας.

Εχοντας αποτύχει στην εισβολή της με στόχο την υλοποίηση του ονείρου της “Μεγάλης Ιδέας”, η Ελλάδα προσπαθεί να συγκαλύψει την ήττα της και τις σοβαρές φρικαλεότητες που διέπραξε, προωθώντας την αβάσιμη αξίωση για τον “Πόντο” εναντίον της χώρας μας. Τα εγκλήματα πολέμου και οι φρικαλεότητες που διέπραξε ο ελληνικός στρατός καταγράφονται στις εκθέσεις της Συμμαχικής Ερευνητικής Επιτροπής και στο άρθρο 59 της Ειρηνευτικής Συνθήκης της Λωζάννης.

Οι ελληνικές Αρχές θα πρέπει να σταματήσουν να εκμεταλλεύονται την ιστορία για πολιτικό όφελος και να τιμήσουν τη μνήμη των θυμάτων των φρικαλεοτήτων που διαπράχθηκαν εναντίον Τούρκων και άλλων εθνοτικών ομάδων, ξεκινώντας από τη σφαγή της Τρίπολης το 1821, καθώς και τις σφαγές που άρχισαν με την απόπειρα κατάληψης της Σμύρνης στις 15 Μαΐου 1919 και συνεχίστηκαν εναντίον Τούρκων και άλλων εθνοτικών ομάδων στη δυτική Ανατολία.

Αντί να παραποιούν τα γεγονότα και να αντλούν εχθρότητα από την ιστορία, καλούμε τις ελληνικές Αρχές να υιοθετήσουν μια προσέγγιση που θα αναπτύξει τις διμερείς μας σχέσεις με ειρήνη και συνεργασία».

 

ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΕΙΚΟΝΑΣ

Σε όσους ακόμη πιστεύουν στην Ελληνοτουρκική Φιλία.

Οι απόψεις που εκφράζονται  στα άρθρα της Ιστοσελίδας μας  ανήκουν αποκλειστικά στον/στη συγγραφέα και δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις θέσεις ή τις απόψεις της συντακτικής επιτροπής ή της ιστοσελίδας συνολικά, εκτός και αν ρητά αναφέτεται ως συντάκτης η ΕΕΥΕΔ ή ΔΣ/ΕΕΥΕΔ.

Επιμέλεια ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος