ΤΟΥ ΘΥΜΙΚΟΥ ΤΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΟΥ ΛΥΡΙΣΜΟΥ

Σήμερα παρουσιάζουμε το δεύτερο βιβλίο του Αντιπτεράρχου (ΥΙ) ε.α Μιχάλη Σοϊλεμεζίδη με τον Τίτλο “Του Θυμικού τα Φτερουγίσματα στον Ορίζοντα του Λυρισμού“. Τον Ιανουάριο του 2023 παρουσιάσαμε την πρώτη του ποιητική συλογή με τον τίτλο “Στιχουργήματα Ζείδωρα, Με το Μέτρο της Ψυχής», δείτε το εδώ

Ο Αντιπτεράρχος (ΥΙ) ε.α, Μιχάλης Σοϊλεμεζίδης εισήλθε στην ΣΙΣ το 1965. Είναι Ιατρός Παθολόγος – Πνευμονολόγος. Υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία. Αποστρατεύτηκε το 2011. Έχει ιδιαίτερη κλίση στη μελέτη της Ελληνικής και Παγκόσμιας Ιστορίας και Γλωσσολογίας. Πλήρες βιογραφικό εδώ.  

• Παρουσίαση Βιβλίου
• Αργύρης Τασιόπουλος

Ο Συνάδελφος και Μέλος της Επιστημονικής Ένωσης Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΕΥΕΔ) κ. Σοϊλεμεζίδης , δώρισε το νέο Βιβλίο του στην Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ και ένα αντίτυπο προσωπικά σε εμένα.

Η νέα ποιητική συλλογή ήρθε στα χέρια μου στις αρχές Ιουλίου του 2026. Ο καύσωνας της πόλης και οι σκοτούρες της καθημερινότητας με περιόρισαν σε ένα βιαστικό ξεφύλλισμα, εμποδίζοντάς με να νιώσω την αληθινή ουσία της ποίησης. Αποφάσισα, λοιπόν, να κρατήσω το βιβλίο για την απόδρασή μου στη Χαλκιδική. Και πράγματι, εκεί, καθισμένος σε ένα παγκάκι ανάμεσα στο πράσινο του δάσους και το γαλάζιο της θάλασσας, το βιβλίο με καλωσόρισε με αυτούς τους στίχους:

Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ​

Της φύσης η αγκαλιά,
ποτέ της δεν ξεχνιέται,
είναι αιώνια, αληθινή,
έχει αρώματα μεθυστικά,
με μιας τις αισθήσεις μας ξυπνά,
χωρίς κάτι να ζητά,
μας γεμίζει την ψυχή
και καμιά στιγμή
δεν μας αρνιέται.

Καθώς η ποίηση και το περιβάλλον έγιναν ένα,  στην αγκαλιά της φύσης και ξεκίνησα το διάβασμα. Το βιβλίο ανοίγει με ένα εισαγωγικό ποίημα:

ΠΡΟΜΥΘΙΟ

Του θυμικού τα φτερουγίσματα
στον ορίζοντα του λυρισμού,
φέρνουν... τη μέθεξη 
και την ευφρόσυνη πληρότητα,
στους μυημένους!

Το στοιχούργημα, το προσπέρασα , μετά επέστρεψα σε αυτό, το διάβασα, ή καλύτερα το μελέτησα. Ο ποιητής χρησιμοποίησε λέξεις, με έντονη επίδράση της αρχαίας ελληνικής : θυμικό, λυρισμός, μέθεξη, ευφρόσυνη, μυημένοι. Λέξεις που ίσως δεν κατέχουμε την πλήρη σημασία τους. Όταν γίνουμε κοινωνοί της “σοφίας των λέξεων“, τότε το στοιχούργημα αποκτά νόημα.

Το «Προμύθιο» δεν λειτουργεί απλώς ως εισαγωγή της ποιητικής συλλογής αποτελεί την πύλη εισόδου στον κόσμο τού ποιητή. Με λέξεις υψηλής αισθητικής και έντονο συμβολισμό, προτρέπει τον αναγνώστη να εγκαταλείψει την επιφανειακή ανάγνωση και να πορευθεί προς τη «μέθεξη», εκεί όπου η ποίηση παύει να είναι απλή ανάγνωση και μετατρέπεται σε βίωμα. Η ψυχική συγκίνηση, ο λυρισμός και η εσωτερική πληρότητα συγκροτούν έναν ενιαίο άξονα, μέσα από τον οποίο ο δημιουργός καλεί τους «μυημένους» να συμμετάσχουν στη μυσταγωγία του ποιητικού λόγου.

«Του θυμικού τα φτερουγίσματα» Το θυμικό είναι η έδρα του συναισθήματος, της ψυχικής ορμής και της εσωτερικής συγκίνησης. Τα φτερουγίσματα συμβολίζουν: την έμπνευση, τη συγκίνηση, την ανύψωση της ψυχής, την ελευθερία της δημιουργικής έκφρασης. Η εικόνα αποδίδει την ψυχή σαν πουλί που ετοιμάζεται να πετάξει.

“φέρνουν… τη μέθεξη» Η μέθεξη είναι ιδιαίτερα φορτισμένη φιλοσοφική λέξη. Στον Πλάτωνα σημαίνει συμμετοχή σε μια ανώτερη πραγματικότητα. Προέρχεται από την λέξη “μετέχω” (λαμβάνω μέρος σε κάτι, είμαι κοινωνός). Εδώ σημαίνει συμμετοχή στο ποιητικό βίωμα, ένωση με την τέχνη και βαθιά εσωτερική εμπειρία.

“και την ευφρόσυνη πληρότητα» Η εμπειρία της ποίησης δεν οδηγεί μόνο στη συγκίνηση αλλά και σε χαρά, ψυχική ισορροπία, αίσθηση ολοκλήρωσης. Η «ευφρόσυνη πληρότητα» αποτελεί το τελικό αποτέλεσμα της ποιητικής μέθεξης.

«στους μυημένους!» Οι «μυημένοι» δεν είναι μια κλειστή ομάδα ανθρώπων. Είναι όσοι μπορούν να αισθανθούν, να συγκινηθούν, να εισχωρήσουν στο βαθύτερο νόημα της ποίησης. Το Θαυμαστικό προσδίδει τόνο βεβαιότητας και κατάληξης.

Τι είναι, όμως ποίηση ;

ΠΟΙΗΣΗ

Η εκ βαθέων φιλοσοφική σκέψη, 
του διάπυρου είναι, 
που εκφράζεται με λεκτικούς ιριδισμους,
μουσικότητας και αλληγορίας.

Ο ποιητής απορρίπτει την αντίληψη ότι η ποίηση είναι απλώς όμορφος ή ρυθμικός λόγος. Αντιθέτως, υποστηρίζει ότι η ποίηση γεννιέται από την «εκ βαθέων φιλοσοφική σκέψη». Η χρήση της έκφρασης «εκ βαθέων» δεν σημαίνει απλώς «βαθιά», αλλά παραπέμπει στην ψυχή, εκεί όπου γεννώνται τα πιο αυθεντικά και βασανιστικά ερωτήματα για την ύπαρξή μας.

Με οδηγό τους στίχους της συλλογής, επιχειρώ ένα ταξίδι στην ίδια τη ζωή — στη δική μου αλλά και στις ζωές όλων μας. Είναι βέβαιο πως κάθε αναγνώστης θα βρει μέσα στις σελίδες τής συλλογής, ποιήματα που θα μιλήσουν απευθείας στην ψυχή του, σαν να γράφτηκαν προσωπικά για αυτόν.

Ας σταθούμε για λίγο στο πατρικό μου σπίτι. Στέκει εκεί, εδώ και ενενήντα χρόνια,  κατασχεμένο πλέον από  τράπεζα και εγκαταλειμμένο ,  καταρρέει μέρα με τη μέρα σαν μια φθαρτή ανθρώπινη ύπαρξη. Ήταν το σπίτι που στέγασε τις χαρές και τις λύπες της οικογένειάς μου, τα πρώτα μου βήματα, τα πρώτα μου όνειρα. Κι όμως, η παλιά κληματαριά στην αυλή αρνείται να πεθάνει.· συνεχίζει να ζει και να προσφέρει ακόμα τα σταφύλια της. σαν να προσμένει τα αγαπημένα πρόσωπα που έζησαν εκεί να επιστρέψουν.

ΕΡΗΜΗΝ ΑΝΘΙΣΜΕΝΑ

Ήλθε η Άνοιξη και σ' ένα σπίτι κλειστό, 
τα λουλούδια και τα δένδρα,
ερήμην ανθισμένα, 
μάταια προσμένουν μια ματιά, 
από πρόσωπα αγαπημένα. 
Είναι εκείνοι, που άλλοι έφυγαν στον ουρανό 
κι άλλοι μίσεψαν σε τόπους ξένους με καημό.
Μα σαν θαύμα, τα πουλιά άρχισαν να μιλούν
 και να ζητούν, 
καρτερία και προσμονή, 
για της αναστάσεως τη στιγμή,
όπου θα γυρίσουν με αγάπη 
οι νοσταλγοί και θα γίνουν μια της χαρμονής αγκαλιά, 
όλοι μαζί, σπίτι, ανθοί, άνθρωποι, πουλιά 
δόξα σοι, παντοτινά!

Η ανάμνηση του σπιτιού ξύπνησε μέσα μου τα παραμύθια των παιδικών μας χρόνων. Ιστορίες βαθιά ριζωμένες στην ελληνική μυθολογία, που τότε, με το μαγικό ραβδί της παιδικής φαντασίας, έπαιρναν μορφή και γίνονταν εικόνες.

«ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ»

Το πολυθρύλητο αφήγημα,
του μαγικού και υπερφυσικού,
παρεπόμενο θυμοσοφικού διαλογισμού,
των συναισθημάτων η έξαψη,
η θωπεία των ονείρων,
των επιμυθίων το κληροδότημα,
όπου το ανέφικτο είναι εφικτό,
το απίστευτο, πιστευτό… όλου του κόσμου,
το βάλσαμο και η σαγήνη.

Ο ποιητής δεν αντιμετωπίζει το παραμύθι μόνο ως ένα παιδικό αφήγημα αλλά ως “πολυθρύλητο αφήγημα”. Το αναδεικνύει σε πανανθρώπινο πνευματικό δημιούργημα, στο οποίο η φαντασία, η φιλοσοφία και η ψυχική ανάγκη συνυπάρχουν. Το παραμύθι (η θωπεία των ονείρων) αποκτά σχεδόν οικουμενική διάσταση· είναι ένας τόπος όπου ο άνθρωπος υπερβαίνει τα όρια της πραγματικότητας, όπου το ανέφικτο γινεται εφικτό. Στην αθώα παιδική ψυχή, το παραμύθι ριζώνει και η θυμισή του θα μας συνοδεύει μέχρι το τέλος μας. 

Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Η Θεά Σελήνη,
απόψε απαστράπτουσα, λαμπροφορεμένη,
κόρη του Υπερίωνος κοσμογυρισμένη,
η ιδανή αδελφή της Ηούς και του Ηλίου,
η αγαπημένη του Ενδυμίωνος του Αεθλίου.
Ιεροφάντις των ουρανίων μυστηρίων,
στους δρόμους των αστεριών, των απείρων, των μυρίων,
αιώνιος φάρος των εμπνευσμένων,
τις νύχτες στις θάλασσες των στοχασμών,
το ιλαρόν φως, των απανταχού ερωτευμένων,
οδηγός στο σκοτάδι των κατατρεγμένων,
το μόρσιμον της Γης των αδικημένων,
το δωρόθεον των φτωχών και των πονεμένων.

Ο ποιητής αποτυπώνει μια στιγμή που όλοι έχουμε αντικρίσει, τη Γη κάτω από τη μυσταγωγική λάμψη της πανσελήνου. Ενώ εμείς συχνά αδυνατούμε να περιγράψουμε το τι νιώθουμε μπροστά σε αυτό το θέαμα, ο ποιητής, με τη μαγική ικανότητα της πένας του,  με ρίζες την ελληνική μυθολογία (Υπερίων, Ηώ, Ενδυμίων), μετατρεπεί την σελήνη  από δορυφόρο της Γής σε μια ζωντανή, θεϊκή οντότητα («Ιεροφάντις»).  Ενώ ξεκινά από ψηλά, από τα ουράνια μυστήρια και τους δρόμους των αστεριών, σταδιακά «κατεβαίνει» στη Γη και η πανσέληνος γίνεται το καταφύγιο των ανθρώπων, των ερωτευμένων, των κατατρεγμένων, των αδικημένων και των πονεμένων. Η χρήση  ομοιοκαταληξίας ανά δύο στίχους  (λαμπροφορεμένη-κοσμογυρισμένη, Ηλίου-Αεθλίου κ.λπ.) χαρίζει στο ποίημα έναν σταθερό, μουσικό βηματισμό που συμπληρώνει την εικόνα  της γης κάτω από το φως της πανσελήνου.

Εκεί  “ανάμεσα στ’ αστέρια, όπου δεν πάτησε κανείς”, σε έναν χώρο παρθένο, ανέγγιχτο από τη φθορά της καθημερινότητας , εξομολογείται, ο ποιητής ή εμεις  την ανομολόγητη αγάπη («που δεν το είπα σε κανέναν…»). Η νύχτα και τα όνειρα γίνονται ο μόνος ασφαλής αγωγός επικοινωνίας για να ακουστεί αυτό το βουβό τραγούδι της ψυχής.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ένα τραγούδι,
έχω να πω για σένα
κι αυτό είναι της ψυχής μου,
που δεν το είπα σε κανέναν…
Γι’ αυτό αν θέλεις,
τις νύχτες να τ’ ακούς,
ψάξε να με βρεις,
εκεί στα όνειρά σου,
ανάμεσα στ’ αστέρια,
όπου δεν πάτησε κανείς!

Στο διάβα της ζωής, ο ποιητής αγγίζει και τις ανοιχτές πληγές του τόπου μας. Μας θυμίζει ότι την πατρίδα την πληγώνουμε εμείς με τις εσωτερικές μας αντιφάσεις και τις επιλογές μας στην κάλπη, την πληγώνει όμως και μια εξουσία που σύρεται πίσω από τα συμφέροντα εκείνων που στοχεύουν στην πολιτισμική και κοινωνική ομογενοποίηση του πλανήτη. “Εκείνων” που, όπως μας λέγει ο Ελύτης, ” Ήρθαν ντυμένοι φίλοι αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το  παμπάλαιο χώμα πατώντας ……”

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΗΣ

Ω κόσμε της αντίφασης και του παραλογισμού,
όπου οι άδικοι μιλούν για το δίκαιο,
οι ψευδόμενοι κατά συρροή, 
για την αλήθεια,
οι ισχυροί για τους αδύναμους, 
οι πολεμοχαρείς για την ειρήνη 
και οι ένοχοι για τους αθώους! 
Μα ευτυχώς υπάρχουν και οι ακέραιοι, 
οι εμπνευσμένοι, 
που κρίνουν όλους κι όλα, 
μόνο με τη δικαιοσύνη!

*

ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ

Τα παράδοξα της εποχής, 
οι συμβιβασμένοι...
να ομιλούν και να μας οδηγούν.
Οι ασυμβίβαστοι δε, 
φωνάζοντας... 
να μην ακούγονται! 
Αλήθεια εσύ;
*

ΠΙΚΡΗ ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΑ

Κλέπτοντες και κλεπτόμενοι,
πικρή αλληλουχία, ατέλειωτη,
στα δρώμενα της εποχής,
αλίμονο,
με κοιμώμενους… τους τιμωρούς!

* 

ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΝ ΚΙΝΔΥΝΩ

Εν κινδύνω η Πατρίδα,
με Εξουσία... αλλοτριωμένη,
πανταχόθεν επηρεαζομένη,
ενωπίως των πολλών, 
των συνειδήσεων των αφώνων, των βουβών.
 Όμως ευτυχώς στον ορίζοντα των ιδεών, 
είναι το κίνημα των ολίγων, των ηρωικών,
για την αφύπνιση και την σωτηρία,
της Ελλάδος όλων ημών!

*
¨Ομως 

Η ΕΞΟΥΣΙΑ

Η εξουσία μπορεί να
εξουσιάσει τα πάντα,
εκτός ευτυχώς, τη σκέψη
και την καρδιά μας!

Δυστυχώς μέσα από την εφάρμογή της “Πολιτικής Ορθότητας” γίνεται τεράστια προσπάθεια να εξουσιάσει (η παγκόσμια εξουσία) την σκέψη και την καρδιά μας. θα τα καταφέρει;

Στο δρόμο του μόρσιμου, πλησιάζοντας το αναπόφεκτο τέλος μας, έρχεται η πρώτη κρίση, με κριτή τον ίδιο τον ευατό μας.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΜΟΡΣΙΜΟΥ

Οι άμοιροι και οι εύμοιροι, 
ικέτες και ευγνώμονες, 
στο δρόμο του μορσίμου,
αιώνιοι ραψωδοί, 
των δρώμενων του βίου.

Η λέξη «μόρσιμος» (γενική: του μορσίμου) είναι σπάνια, λέξη και προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό μόρσιμος, που σημαίνει : ο μοιραίος, ο πεπρωμένος, αυτός που είναι ορισμένος από τη μοίρα ή το πεπρωμένο.

Άρα η φράση «στο δρόμο του μορσίμου» μπορεί να αποδοθεί ως: «στον δρόμο του πεπρωμένου», ή «στην πορεία που ορίζει η μοίρα».

Το ποίημα λέει ότι όλοι οι άνθρωποι – τυχεροί (εύμοιροι) και άτυχοι (άμοιροι), αδύναμοι και ευγνώμονες – βαδίζουν στον δρόμο του πεπρωμένου. Καθώς ζουν, γίνονται οι ίδιοι οι αφηγητές (ραψωδοί) της ανθρώπινης εμπειρίας, συνθέτοντας με τις πράξεις, τις δοκιμασίες και τις χαρές τους τη μεγάλη ιστορία της ζωής (των δρώμενων του βίου).

Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΜΙΚΡΗ ΖΩΗ

Όσο μεγάλη κι αν είναι η ζωή,
ποτέ της δεν μας φτάνει,
πάντα θα υπάρχει ένα όνειρο,
ένας καημός,
που θα θέλαμε,
να γίνει και να γιάνει.

*

ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΜΜΟ Η ΖΩΗ

Η ζωή φεύγει,
γλιστρά σαν την άμμο,
μέσα από τα χέρια μας κι εμείς νομίζουμε,
πως είναι ατέλειωτη,
σαν των καημών,
στη θάλασσά μας…

*

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Καθισμένος στη σκιά του χρόνου,
σκέπτομαι επ’ αγαθώ, υπάρχω,
ευγνωμονώ, νοσταλγώ,
υπόσχομαι εν δικαίω να δρω
και προσμένω εσαεί, ταπεινά,
τα ουράνια, τα ονειρικά,
της δικαίωσης τα μετρημένα! 


Ολόκληρη η φιλοσοφία ζωής: η ανθρώπινη ύπαρξη αποκτά νόημα μέσα από τη σκέψη, την ευγνωμοσύνη, τη δίκαιη πράξη και τη διαρκή ελπίδα. Πρόκειται για ένα ποίημα βαθιά υπαρξιακό, όπου ο χρόνος δεν παρουσιάζεται ως αντίπαλος του ανθρώπου, αλλά ως ο σιωπηλός δάσκαλος της ωριμότητας και της αυτογνωσίας. Από αυτή τη θέση περισυλλογής αναδύονται διαδοχικά τα ρήματα «σκέπτομαι – υπάρχω – ευγνωμονώ – νοσταλγώ – υπόσχομαι – προσμένω», τα οποία σχηματίζουν μια πορεία εσωτερικής εξέλιξης,  από τη σκέψη, στην επίγνωση της ύπαρξης, στην ευγνωμοσύνη, στη μνήμη, στην ηθική δέσμευση και, τέλος, στην ελπίδα.

ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

Έρημα σπίτια,
ζωές που πέρασαν,
όνειρα ανεκπλήρωτα,
θύμησες μετέωρες,
χαρές, καημοί,
της Μοίρας τα γραμμένα,
κι εμείς περαστικοί,
ακούσιοι συνοδοιπόροι της λήθης!

Τα «έρημα σπίτια» δεν είναι απλώς εγκαταλειμμένα κτίσματα· μετατρέπονται σε σύμβολα των ανθρώπινων υπάρξεων που έζησαν, αγάπησαν, ονειρεύτηκαν και τελικά χάθηκαν, αφήνοντας πίσω μόνο ίχνη της παρουσίας τους. Οι διαδοχικές εικόνες – «ζωές που πέρασαν», «όνειρα ανεκπλήρωτα», «θύμησες μετέωρες», «χαρές, καημοί» – συνθέτουν έναν απολογισμό της ανθρώπινης πορείας. Με ελάχιστες λέξεις και έντονο συμβολισμό, ο ποιητής κατορθώνει να μετατρέψει μια απλή εικόνα εγκαταλειμμένων σπιτιών σε έναν στοχασμό για τη μνήμη, τη φθορά και το εφήμερο της ανθρώπινης ύπαρξης. Το ποίημα διακρίνεται για τη λιτότητα και τη συναισθηματική του δύναμη, αφήνοντας στον αναγνώστη μια γλυκόπικρη αίσθηση νοσταλγίας και περισυλλογής.

Μια οφειλόμενη απότιση τιμής

Το ημερολόγιο εδειχνε 30 Ιανουαρίου 2023. Ένα μαχητικό αεροσκάφος F-4 Phantom II (της 338 Μοίρας της 117 Πτέρυγας Μάχης), το οποίο εκτελούσε εκπαιδευτική πτήση χαμηλού ύψους κατέπεσε “στα κύματα του πελάγους της Ιούς» [δηλαδή του Ιονίου Πελάγους]. Οι δύο ήρωες χειριστές («ορκισμένοι των αιθέρων – αδέλφια του Ικάρου) που έχασαν τη ζωή τους στο καθήκον ήταν :  

• Ο κυβερνήτης, Σμηναγός (Ι) Ευστάθιος Τσιτλακίδης, 31 ετών.
• Ο συγκυβερνήτης, Υποσμηναγός (Ι) Μάριος – Μιχαήλ Τουρούτσικας, 29 ετών.

ΟΙ ΟΡΚΙΣΜΕΝΟΙ ΤΩΝ ΑΙΘΕΡΩΝ

Σήμερα δακρυσμένοι οι ουρανοί, 
ζητούν την αιώνια θύμηση και δικαίωση,
 στο Ηλύσιο πεδίο της αθανασίας, 
των ταγμένων, ορκισμένων, των αιθέρων 
της Πατρίδας της ελευθερίας, 
όπου πετώντας και αχολογώντας την ανδρεία, 
αλίμονο, αναπάντεχα χάθηκαν, 
δύο αδέλφια του Ικάρου, 
στα κύματα του πελάγους, 
της Ιούς, με ελεγεία!

Επίλογος

Ξεκίνησα με την πρόθεση να παρουσιάσω το βιβλίο, αλλά παρασύρθηκα από τη μαγεία της ποίησης. Ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ αυτή τη γοητεία και να παρουσιάσω κάθε ένα στιχούργημα, από τα 393,  ξεχωριστά για να μην αδικήσω κανένα, όμως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Εξάλλου, από το  ποτάμι της ποίησης, δεν μπορείς παρά να γευτείς μόνο λίγες γουλιές.

Καθώς διάβαζα, ή μάλλον  μελετούσα τους στίχους, μια εικόνα πλημμύρισε το μυαλό μου. Στα μάτια της φαντασίας μου, τα ποιήματα έμοιαζαν με διαμάντια που ακτινοβολούν σαν πρωινές δροσοσταλίδες πάνω στα φύλλα. Αυτή η εικόνα με οδήγησε να συνθέσω, με όλη μου την καρδιά, το δικό μου ηλεκτρονικό εξώφυλλο για το βιβλίο.

Μεταφέρω τις πιο εγκάρδιες ευχές και τα συγχαρητήρια του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΕΥΕΔ για τη δημιουργική συνέχεια του έργου τού εκλεκτου Συναδέλφου κ. Μιχάλη Σοϊλεμεζίδη. Με την ποιητική του κατάθεση, τιμά  το σώμα των Στρατιωτικών Ιατρών, αποδεικνύοντας ότι η επιστήμη και η λογοτεχνία μπορούν να συμπορεύονται υποδειγματικά.

Αργύρης Τασιόπουλος
Γεν. Γραμματέας ΕΕΥΕΔ
Υποστρατηγος (ΥΚ), εα 

.

ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Ο αγαπητός συμμαθητής και φίλος Μιχαήλ Σοϊλεμεζίδης , συνεχίζει να μας εκπλήσσει ευχάριστα με τη νέα ποιητική συλλογή του ”Του θυμικού τα φτερουγίσματα στον ορίζοντα του λυρισμού”.

Σε κόντρα ρόλο από μέρους του σε σχέση με τα πρώτα νεανικά μας χρόνια , όταν γνωρισθήκαμε, τότε που ο Μιχάλης, προικισμένος με τα στοιχεία του ”δουλεμένου” νέου της επαρχίας, διακρινόταν σαν αθλητικός τύπος, ευθύς, ολιγόλογος, που σου έσφιγγε το χέρι δυνατά και ζεστά για να σε χαιρετήσει, Καζαντζιδικός και ΠΑΟΚτζής. Γνήσιο ”καρντάσι”.

Μελετηρός φοιτητής που εξελίχθηκε σε πολύ καλό ιατρό , με ορθή ιατρική σκέψη και λόγο ειλικρινή και ξεκάθαρο. Διακρίθηκε για το οργανωτικό του πνεύμα απόρροια του οποίου ήταν η υποδειγματική οργάνωση του Τμήματος Προληπτικής Υγειονομικής Εξέτασης (ΤΠΥΕ) του 251ΓΝΑ και ο επιτυχημένος αγώνας του για την μείωση του καπνίσματος στην ΠΑ, που φαινόταν από τον μεγάλο αριθμό πακέτων τσιγάρων που άφηναν στο αμφιθέατρο του Νοσοκομείου οι εξεταζόμενοι στο ΤΠΥΕ συνάδελφοι μετά το τέλος της ενημέρωσης που τους έκανε ο Μιχάλης, πειθόμενοι για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος και υποσχόμενοι ότι ”τσιγάρο τέλος”.

Τα τελευταία χρόνια, ο Μιχάλης αποδεικνύει μέσα από το ”καραβάκι” της ποίησης μία άλλη πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή του εαυτού του, γεμάτη λυρισμό και ρομαντική διάθεση. Βαθιά μελετητής και γνώστης της Ελληνικής γλώσσας, μας οδηγεί μέσα από δύσβατους, λόγω των λέξεων που χρησιμοποιεί, αλλά ενδιαφέροντες δρόμους , σε αναζητήσεις και προβληματισμούς. Και αυτό είναι η επιτυχία της δουλειάς του.

Μιχάλη σε ευχαριστούμε για το ταξίδι που μας χάρισες με το ”καραβάκι” της πρόσφατης ποιητικής σου συλλογής και μας έκανες συνταξιδιώτες στο ταξίδι σου. Σου ευχόμαστε πάντα ούριος άνεμος να φυσάει στα πανιά της έμπνευσής σου και να συνεχίζεις να γράφεις.

Καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Ευριπίδης Παπαθανασίου

Συμμαθητής

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΚΟΝΗΣ

Πολλά-πολλά εύγε και θαυμαστικά για την λυρικότητα της ποίησης του εκλεκτού συναδέλφου Μιχάλη Σοϊλεμετζίδη. Συνυπήρξαμε στον ίδιο μεγάλο θάλαμο της “παλιάς” Σ.Ι.Σ. Ζεστή συναδελφική αγκαλιά τα λόγια του Ευριπίδη Παπαθανασίου! Να είμαστε όλοι καλά! Καλοτάξιδη σε όλους τους ορίζοντες η συλλογή! Αργύρη, σε ευχαριστούμε για την πληρότητα της παρουσίασης!

ΑΝΝΑ ΜΠΑΚΟΛΑ

Συγχαρητήρια στον κύριο Σοιλεμεζιδη.Οι συζητήσεις μαζί του στο Νοσοκομείο ήταν απόλαυση και πλούτος πνευματικος.Να είναι πάντα καλά.

ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ ΠΛΑΚΙΩΤΗΣ

Αστείρευτες οι δυνατότητες των ΣΣΑΣΙΤΩΝ.. Συγχαρητήρια στον κ. Σοιλεμετζιδη, σεβαστή διοικούσα μου στη Σχολή.. Αγαπητέ Αργύρη τα σχόλια σου αγγίζουν τον αναγνώστη.. Θα φροντίσω να το προμηθευτώ αυτό το έργο..

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΝΤΟΣ (Από τον πρόλογο του Βιβλίου)

Το πόνημα του αγαπητού μου φίλου και συμπατριώτη Μιχάλη (Λάκη) Σοϊλεμεζίδη, είναι ένα αξιοθαύμαστο και επίκαιρο έργο τέχνης, το οποίο μας υπενθυμίζει ότι το πραγματικό ποίημα είναι ένα πλαστό νοητικό γλυπτό τεσσάρων διαστάσεων, με κατασκευαστικά υλικά τις λέξεις, τον χρόνο και τη μνήμη. Απεικονίζεται η βαρύτητα και η χάρη, η αρετή και η μνήμη, η αντάρα της αίσθησης και το ξαστέρωμα του νου, η εξουσία του λόγου και το όνειρο, η καθαρεύουσα γραφή και η ζωτική ενέργεια, καθώς επίσης και η στοχαστική γενναιότητα του ποιητή, τα οποία διακρίνουν το έργο. Το πνευματοφόρο περιεχόμενο του ποιητικού λόγου, διαπλάθει αρμονικά το ωραίο και το αληθινό, γονιμοποιημένα από την αειθαλή και θαλερή αλκή του Ομηρικού λόγου. Ευλόγως, λοιπόν, το πνευματικό του έργο παίρνει φωνή για να εκφράσει με τον πυρίπνοο και ατελεύτητο ζωηφόρο ποιητικό του λόγο, ταξιδεύοντας σε μια θάλασσα ασύνορη. Έτσι, ο μεστωμένος στοχασμός του μεταβάλλεται σε λεκτική ποιητική πληρότητα.

Η φαντασία του διαπλαταίνει την κλίμακα της αντίληψης με πλαστική διέγερση και περίφωτες λέξεις, κυρίως με πύρινη εισβολή των ιδεών στην ποιητική του επιτομή. Από τις πρώτες, ακόμη, τάξεις του Γυμνασίου, είχε μυηθεί εντέλεια να μεταλαμβάνει τα εύχυμα νάματα της πλουτοδότρας γης της Αλιστράτης και της ηρωϊκής παράδοσής της. Κοινωνούσε ελληνικότητα από το πανάξιο ποτήρι της φιλογένειας των προγόνων του. Η αγάπη για την Αλιστράτη των ονείρων του, θέριευε την ψυχή του με φιλάλληλα αισθήματα. Πράγματι, ο άνθρωπος ζει και κινείται, ενεργεί και δημιουργεί μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον, όπου συναντά τα όντα και επικοινωνεί με αυτά. Με αυτά οντώνεται. Με την παρουσία τους αποκτά συνείδηση και γνωστική έννοια του κόσμου, ο οποίος είναι δομημένος έλλογα. Είναι ο κόσμος η ευάρμοστη και αρμονική τάξη του σύμπαντος. Οι νόμοι της φύσεως είναι αιώνιοι, αμετάβλητοι και απαραβίαστοι.

Με λόγο μεστό, κρουστό και αναβρυστικό, υφαίνεται ευλύγιστη και ευμετάβλητη η ποιητική του γλώσσα. Η δύναμη του πνεύματος είναι πιο ισχυρή από τη ρώμη, που μοιροκλωθει τη ζωή σε πραγματικότητα. Από αυτήν εκπηγάζει το ποιητικό του πόνημα, όπου ζωή και ιστορία συναθρώνονται, για να υψώσουν την ομορφιά, την ακροτελεύτια αλήθεια του ανθρώπου. Ο ποιητικός του λόγος είναι ένας αποκαλυπτικός φωτισμός της ύπαρξης, σε ό,τι πρωταρχικό κρύβει μέσα της. Αποτελεί έναν καλπασμό, για να εμπλουτιστεί ο νεοελληνικός ποιητικός λόγος με σελίδες ρεαλιστικής πνευματικής ευρωστίας.

Η γόνιμη φαντασία του ποιητή και η εικονοπλαστική δεινότητά του, συμπυκνώνονται σε έναν ηχητικό λυρισμό και σε μία πυρετική γραφή. Είναι πάντως γεγονός, ότι η τέχνη της ποίησης είναι επίπονη και απαιτεί υπομονή και επιμονή, πολλή χάρη άνωθεν και αδιάλειπτη και προσεκτική μελέτη, μέχρι ο ποιητής να αγρεύψει το μεγαλείο. Επιμένει για ένα κόσμο καλύτερο, χωρίς αναθεματισμούς και δολοπλοκίες και για έναν ήλιο χωρίς κηλίδες. Αγωνίζεται, κοπιάζει, αγωνιά και περνάει μέσα από συμπληγάδες, μέχρι να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Η ευέλικτη σκέψη του και ο διαυγής και πλούσιος σε αποχρώσεις λόγος του, νοτίζουν τα ίχνη του παρελθόντος για να ξεπηδήσουν από την καταπακτή της λήθης φωνές Ελληνικές, γι’ αυτό και αληθινές. Είναι η ποιητική δημιουργία του μια ιδεολογική αντίληψη, άρτια δομημένη και συναρπαστικά εκφρασμένη, με σπινθηροβόλες και στίλβουσες λέξεις συμπυκνωμένης ουσίας.

Η νεωτερική ποίηση, ο νεολογισμός, η λεξιθηρία, η καλλιέπεια και η λεξικολογική πνευματική πανδαισία του ποιητή, αναδεικνύουν με εμπερίστατο και πειστικό τρόπο τον ποιητικό λόγο και αγαλλιάζουν τα συναισθήματα των αναγνωστών. Τα στοιχεία της ελληνικότητας και η ποιητική του γλώσσα, ως φορέας μνήμης και ιστορίας, θα παραμείνουν ζωντανά με την ανθρωπιστική μας παιδεία και την πολυδύναμη πολιτιστική μας παράδοση. Αυτήν την ελληνικότητα ενδυναμώνει ο εμπνευσμένος ποιητικός λόγος του, καθώς επίσης και η επική του γραφή, διαχέεται αρμονικά σε λυρική πνευματική πανδαισία.

Η ευγνωμοσύνη μου προς τον αγαπητό και εκλεκτό φίλο Λάκη, ας είναι η ελάχιστη έκφραση πηγαίων και εγκαρδίων ευχαριστιών μου, με την επισήμανση του αρχαίου μας φιλοσόφου Πυθαγόρα:

«Πας άνθρωπος τοσούτω άξιος, όσον άξια γιγνώσκει και φρονεί» = Κάθε άνθρωπος αξίζει τόσο, όσο άξιες είναι οι γνώσεις του και οι σκέψεις του.-

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ι. ΚΟΝΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΝΟΜΙΚΟΣ