1940 – ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΝΗ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Οκτώβριος του 1940. Όταν η ιστορική ηχώ του «ΟΧΙ» απλώθηκε από τις αίθουσες της εξουσίας στους δρόμους της Αθήνας και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, συνέβη κάτι συγκλονιστικό, ολόκληρος ο ελληνικός λαός μεταμορφώθηκε μέσα σε λίγες ώρες. Η είδηση της Ιταλικής εισβολής δεν αντιμετωπίστηκε με πανικό, αλλά με μια σχεδόν εξωπραγματική χαρά, μια ορμητική προθυμία για αγώνα. Οι δρόμοι πλημμύρισαν από ανθρώπους που έσπευδαν στα κέντρα κατατάξεως, με το χαμόγελο στα χείλη, λες και η μετάβαση στο μέτωπο δεν ήταν η αρχή ενός αδυσώπητου πολέμου, αλλά το κάλεσμα για ένα μεγάλο, εθνικό πανηγύρι.

Μέσα σε εκείνο το ιστορικό ξεκίνημα, οι διαχρονικές πολιτικές αντιπαραθέσεις και τα πάθη που τόσο συχνά διαιρούν τους Έλληνες εξαφανίστηκαν εντός μιας νύχτας. Η εθνική ομόνοια επικράτησε απόλυτα, ενώνοντας ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης. Δίπλα στον απλό εργάτη και τον αγρότη, στην πρώτη γραμμή της επιστράτευσης βρέθηκαν άνθρωποι των γραμμάτων, ηθοποιοί, καλλιτέχνες και καταξιωμένοι επιστήμονες που εγκατέλειψαν την άνεση της καθημερινότητάς τους για να υπηρετήσουν την πατρίδα.

Καθώς είναι αδύνατον να καταγραφούν οι αναρίθμητες ιστορίες των απλών πολιτών που έγραψαν το δικό τους έπος, το παρόν άρθρο θα αρχίσει με μια αναφορά στους πανεπιστημιακούς Ιατρούς αλλά και σε απλούς έφεδρους υγειονομικούς Αξιωματικούς, που προσέφεραν την επιστήμη ακόμη και τη ζωή τους στα ορεινά χειρουργεία του μετώπου και σε υγειονομικές μονάδες. Μαζί τους ήταν οι  Αδελφές Νοσοκόμες του Ερυθρού Σταυρού και εθελόντριες, αναπόσπαστο τμήμα του υγεινομικού, αλλά και απλοί πολίτες όπως οι γυναίκες της Πίνδου.

Με έγγραφό της η Κοσμητεία της Ιατρικής Σχολής, ενημερώνει την 10/12/1940 ότι “Απαντες οι καθηγητές Ιατρικής διατέθησαν για τις ανάγκες της υγειονομικής υπηρεσίας του Στρατού“

Ξενοφών Κοντιάδης (1903–1941) — ο χειρουργός που έπεσε στο χειρουργείο.

Ο Ξενοφών Κοντιάδης ήταν καθηγητής Χειρουργικής  Προπαιδευτικής και Χειρουργικής Παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνώντης Ιατρικής Σχολής Αθηνών από το 1940 και έφεδρος αξιωματικός του Υγειονομικού. Τον Ιούνιο του 1940 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου. Παρότι επιστρατεύτηκε αμέσως ως αξιωματικός του υγειονομικού σώματος, ζητούσε επίμονα να υπηρετήσει την πατρίδα του στο μέτωπο. Τον Ιανουάριο του 1941 μετατέθηκε στο 2ο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, πολύ κοντά στα πεδία των μαχών. Όταν οι Ναζί πλησίαζαν στην πόλη τον Απρίλιο του 1941, αρνήθηκε να εγκαταλείψει τους τραυματίες στρατιώτες για να σωθεί, όπως και πολλοί άλλοι από το προσωπικό του νοσοκομείου. Συνέχιζε να χειρουργεί κατά τον εναέριο βομβαρδισμό της πόλης, στις 20 Απριλίου 1941, όταν τρεις βόμβες που στόχευσαν το νοσοκομείο σκότωσαν αυτόν και το άλλο προσωπικό που βρισκόταν στο χειρουργείο. Πηγή εδώ και σε άρθρο της ΕΕΥΕΔ.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, περισσότεροι από πενήντα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ καταγράφεται στη σχετική βιβλιογραφία ένας αριθμός θυμάτων που κυμαίνεται μεταξύ 57 και 67 ατόμων. Ανάμεσά τους ήταν ο Γενικός Αρχίατρος Γεώργιος Μαρκάκης, ο καθηγητής Πανεπιστημίου και χειρουργός Ξενοφών Κοντιάδης, ο τελειόφοιτος Ιατρικής Μιχαήλ Μηλιώνης, μέλη του νοσηλευτικού προσωπικού, εθελόντριες του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, αλλά και παρατυχόντες πολίτες και ήδη τραυματισμένοι στρατιώτες.

Ανάμεσα στις νεκρές  Αδελφές Νοσοκόμες συγκαταλέγονταν οι :

• Ελένη Παρασκευοπούλου (παλαίμαχος Προϊσταμένη Αδελφή, διευθύνουσα των Αδελφών της Βάσεως Ηπείρου), η
• Καλλιόπη Γιουλούντα (προϊσταμένη διευθύνουσα του 2ου Στρατιωτικού Νοσοκομείου Ιωαννίνων), η
• Ελένη Καλογερίδου, η
• Λουκία Κυριακού, η
• Ελένη Μητροπούλου, και η
• Ελένη Τσάλλη.

Οι έξι γυναίκες που υπηρετούσαν τη ζωή βρέθηκαν εκεί όπου ο πόλεμος έφερε τον θάνατο. Μεταξύ των νεκρών νοσοκόμων υπάρχει και μια έφηβη Γιαννιώτισσα (ετών 17) αγνώστων στοιχείων, που έφευγε καθημερινά από το σπίτι της, για να παράσχει εθελοντικά βοήθεια στο νοσοκομείο. Οι εθελόντριες του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, μαζί με τους υπόλοιπους νεκρούς του βομβαρδισμού, αναπαύονται στο Α΄ Νεκροταφείο Αγίου Νικολάου Κοπάνων.

 

Πέτρος Κόκκαλης (1896–1962) — ο πανεπιστημιακός χειρουργός στο μέτωπο

Στον Πόλεμο ο Κόκκαλης, μπήκε ως κορυφαίος χειρουργός, φωτισμένος ακαδημαϊκός και άοκνος πανεπιστημιακός δάσκαλος. Οι τέσσερις διεθνώς αναγνωρισμένες επιστημονικές εργασίες του εξάλλου τον κατέτασσαν στον προμαχώνα της ευρωπαϊκής ιατρικής έρευνας αιχμής και το όνομά του ήταν γνωστό στις επιστημονικές κοινότητες της Γηραιάς Ηπείρου. Με την έκρηξη του Πολέμου του 1940, ο Κόκκαλης προσφέρει τις υπηρεσίες του στα Στρατιωτικά Νοσοκομεία της Αθήνας που υποδέχονται τους τραυματίες του Μετώπου. Δεν του αρκεί φυσικά αυτό, κι έτσι μεταβαίνει εθελοντικά τον Φεβρουάριο του 1941 στα Γιάννενα, ως σύμβουλος αρχίατρος στην Υγειονομική Υπηρεσία Βάσεως Ηπείρου, θέλοντας να υπηρετήσει την πατρίδα από την πρώτη γραμμή. Όπως θυμούνταν οι συμπολεμιστές του, ο γιατρός πότε χειρουργούσε στα μετόπισθεν και πότε ερχόταν στην πρώτη γραμμή με το τουφέκι του. Την ίδια ώρα, αναπτύσσει και μια καινοτόμα μέθοδο για τη θεραπεία των κρυοπαγημάτων, η οποία θα σώσει πολλούς έλληνες στρατιώτες.  Περισσότερα σε άρθρο του NewsBeast

Ευγένιος Φωκάς — ο πανεπιστημιακός ιατρός που κατατάχθηκε εθελοντικά(1903–1970),

Διακεκριμένος ιατρός, καθηγητής και μετέπειτα Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την περίοδο του Πολέμου του 1940-41, τόσο λόγω της επιστημονικής και στρατιωτικής του ιδιότητας όσο και λόγω της οικογενειακής* του σχέσης με την ηγεσία της χώρας. Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου την 28η Οκτωβρίου 1940, ο Ευγένιος Φωκάς κατετάγη αμέσως εθελοντικά στο Υγειονομικό Σώμα του Ελληνικού Στρατού με το βαθμό του Αρχιάτρου. Προσέφερε τις ιατρικές του υπηρεσίες για την περίθαλψη των τραυματιών και την υγειονομική κάλυψη του μετώπου και των στρατιωτικών νοσοκομείων. Κατά την περίοδο του 1940, ο Ευγένιος Φωκάς ήταν ήδη ανερχόμενος ακαδημαϊκός (είχε εκλεγεί Υφηγητής της Ιατρικής Σχολής Αθηνών το 1937). Παράλληλα με τα στρατιωτικά του καθήκοντα, ήταν γνωστός για την κοινωνική του προσφορά, παρέχοντας συχνά δωρεάν ιατρικές υπηρεσίες σε απόρους και σε οικογένειες στρατευμένων. Στην μετέπειτα διαδρομή του, θεμελίωσε την έδρα της Υδροθεραπείας/Φυσιοθεραπείας, ενώ διετέλεσε Κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής και Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (1960–1963). Ο Ευγένιος Φωκάς ήταν γαμπρός του Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, καθώς ήταν παντρεμένος με τη δεύτερη κόρη του, Ιωάννα (Νανά) Μεταξά. Λόγω της ιδιότητάς του ως διακεκριμένου ιατρού και μέλους του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος. Ήταν ένας από τους θεράποντες ιατρούς που παρακολουθούσαν την υγεία του Ιωάννη Μεταξά κατά τις κρίσιμες ημέρες του Ιανουαρίου του 1941, όταν ο πρωθυπουργός ασθένησε σοβαρά και τελικά απεβίωσε στις 29 Ιανουαρίου 1941.

Κωνσταντίνος Δ. Γαρδίκας (1913–2003) — ο νεαρός γιατρός του τάγματος

Ο Καθηγητής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Κωνσταντίνος Δ. Γαρδίκας (1913-2003). Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, με καταγωγή από τα Λαγκάδια Γορτυνίας, ο Κ. Δ. Γαρδίκας σπούδασε στην Ιατρική Σχολής Αθηνών, απ’ όπου απεφοίτησε το 1935, και αναγορεύτηκε Διδάκτωρ το 1942. Υπηρέτησε στο μέτωπο το 1940, παραθέτουμε μερικά  αποσπασματα από την ομιλία του “..EΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΕΖΙΚΟΥ  ΘΥΜΑΤΑΙ“ ,  με την ελπίδα ότι δεν θα την  κακοποιήσουμε.

Κάτι που δίνει μοναδικότητα στο έπος του ’40 είναι ότι όλοι μπήκαν με  ενθουσιασμό στον αγώνα, χωρίς καμιά οργανωμένη ψυχολογική προετοιμασία, χωρίς πατριδοκάπηλους λόγους, χωρίς θούρια ή εμβατήρια, χωρίς  «Μαύρη είναι η νύχτα στα Βουνά κ.λπ.». Ο καθένας μας χωριστά, χωρίς  καμμιά συνεννόηση, καταλάβαμε ότι πρέπει να πούμε το ΟΧΙ χωρίς δισταγμό. Και το είπαμε.

Δεν ήταν η μάνα μου μόνο που δεν έκλαψε. Αδάκρυτες οι γυναίκες αποχαιρετούσαν τους άνδρες τους, αδάκρυτες και οι κοπέλλες αποχαιρετούσαν τους καλούς τους. Και αυτές που ο δικός τους είχε καταφέρει να μη  πάει στο μέτωπο, νοιώθαν ταπεινωμένες και ντροπιασμένες.  Η ιστορία αναφέρει μόνο τις ηρωίδες της Πίνδου και τις αδελφές νοσοκόμους. Και δίκαια βέβαια, αλλά και οι άλλες οι πολλές, περήφανες για  τον δικών τους στο μέτωπο, κλεισμένες μέσα, πιστές με πνιγμένο κάθε ερωτικό πόθο, πλέκαν κάλτσες, γράφαν γράμματα. – Αχ! αυτά τα γράμματα  που χιλιοδιαβάζονταν όταν έφθαναν- και περίμεναν. Αυτή ήταν η καθολική συμβολή των γυναικών στον αγώνα….

Στο μέτωπο διαπίστωσα γι’ άλλη μια φορά ότι ουδέν ισχυρότερο της  γλυκύτητος. Μια μέρα βαδίζοντας σ’ ένα μονοπάτι γλίστρησα και άρχισα  να κατρακυλάω προς το ποτάμι που έτρεχε κάτω ορμητικά. Για να καθυστερήσω τον όλεθρό μου, πιανόμουν απεγνωσμένα από θάμνο σε θάμνο,  αλλά μάταια. Αξαφνα ακούω: Εγώ είμαι εδώ, κύριε υπίατρέ μου. Η υπόμνηση του βαθμού μου εκείνη τη στιγμή ηχούσε ειρωνικά. Με αστραπιαία  ταχύτητα αυτός που φώναζε, πέφτει κατά γης, φωνάζει δύο άλλους, να πέσουν απάνω του για να μην τον παρασύρω και σιγά-σιγά με ανεβάζει. Είχα  σωθεί. Ποιός ο σωτήρας μου; “Ένας αλκοολικός”, το χειρότερο ρεμάλι του  Τάγματος που μόνον εγώ τον αντιμετώπιζα με ανθρωπιά.

Μη περιμένετε από έναν νεαρό υπιατράκο να σχολιάσει γενικότερα την ιστορία του Αλβανικού Πολέμου. Αλλά εδώ μερικές λέξεις οργής. Δεν αποδυθήκαμε στον αγώνα ούτε γι’ ανταλλάγματα ούτε για να μας θαυμάζει ο κόσμος. Αλλά κανείς δεν φανταζόταν ότι στη συνέχεια όλα, όλα θα ξεχνιόνταν τόσο γρήγορα. Γνωστός μου Αγγλος δεν ήξερε καν τον αγώνα μας και μου μιλούσε για τις ηρωικές μάχες του Σερβικού στρατού, ενώ όλοι μας ξέρουμε ότι ούτε μια τουφεκιά δεν έρριξε. Αλλά οι ανακρίβειες εγγίζουν την γελοιότητα.

Οι Αδελφές Νοσοκόμες

Η Θάλεια ειδικεύθηκε ως αδελφή χειρουργείου και κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου από το Νοέμβριο 1940 μέχρι το Μάρτιο 1941 υπηρέτησε ως προϊσταμένη χειρουργείου στο νοσοκομείο διακομιδής στην Άρτα. Το Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 1944 με τον εθελοντή οδηγό Γεώργιο Τρυπάνη και ένα άλλο νέο συνοδό, μεταφέροντας με το φορτηγό του ΕΕΣ υλικό, δέχθηκαν επίθεση με οβίδα στη γωνία Πειραιώς και Γερανίου κοντά στην Ομόνοια. Οι δύο άνδρες σώθηκαν, η Θάλεια σκοτώθηκε όταν κατά την ανατροπή του αυτοκινήτου ένα μεταλλικό αντικείμενο της τρύπησε την καρωτίδα.

Ανεκτίμητη η προσφορά και οι θησίες των Αδελφών Νοσοκόμων. Δείτε  την προσφορά τους μέσα από τις αναμνήσεις (εδώ)  της Ζωής Τσουκαλά-Κακαρούκα.   Δύο μόνο ενδεικτικά αποσπάσματα.

Και ξάφνου ακούστηκε από το μεγάφωνο του σταθμού η διαταγή. Επιβιβαστήκαμε. Οι αδελφές (ήμαστε τρεις), στο βαγόνι των αξιωματικών. Και μετά, μια συγκινητική φωνή «Στο καλό παιδιά, στο καλό και με τη Νίκη». «Νίκη» βροντοφώνησαν τα φανταράκια μας και άφησαν με μιας, τις αγκαλιές, τις μάνες, τα παιδιά, τις αδελφές, και μια Ελλάδα, η Ελλάδα μας έλαμψε μέσα τους τούτη τη στιγμή. Ξεκίνησαν όλοι με μια ψυχή. Οταν οι ρόδες του τρένου έπαιρναν στροφή έσκυψα στο παράθυρο, σήκωσα το χέρι μου να χαιρετήσω το πλήθος, και τότε άκουσα τη δυνατή κραυγή μιας μάνας. «Αδελφούλα μου, τα παιδιά μας σαν τα μάτια σου»……

…….«Από που είσαι παληκάρι μου» ρώταγα τον τραυματία, να τον απασχολήσω, να ξεχάσει τον πόνο, όταν έβγαζα σιγά σιγά την παγωμένη αρβύλα, και προσπαθούσα να ξεκολλήσω τα νεκρά δάκτυλα του ποδιού του. «Από το Λιανοκλάδι μάνα μου» απαντούσε. Δεν έμοιαζα για μάνα, ήμουν 24 χρόνων, με ολόξανθα μαλλιά, αλλά τα φανταράκια μας ήθελαν με αυτή λέξη «μάνα» να δώσουν στην αδελφή τη μεγαλύτερη τιμή και σεβασμό. Κι άκουγες: «μάνα μου λίγο νερό», «μάνα μου πονώ», «μάνα μου σε ευχαριστώ».

Και οι απλές γυναίκες της Πίνδου.

Εκεί που τα μηχανοκίνητα «κολλούσαν» ή και αχρηστεύονταν από το χιόνι, τη λάσπη και τα κακοτράχαλα εδάφη «μίλησε η ψυχή» της Ηπειρώτισσας που κουβαλούσε τρόφιμα και πολεμοφόδια στους θαρραλέους στρατιώτες μας και διεκόμιζε πίσω τους τραυματισμένους.

Γυναίκες Ηπειρώτισσες
μέσα στα χιόνια πάνε
κι οβίδες κουβαλάνε,
Θεέ μου, τι τις πότισες
και δεν αγκομαχάνε.

Γυναίκες Ηπειρώτισσες,
ξαφνιάσματα της φύσης,
εχθρέ, γιατί δε ρώτησες
ποιον πας να κατακτήσεις.

 

Είναι αδύνατο να περιγράψει κάποιος το μεγαλείο του Ελληνικού λαού την εποχή εκείνη.

Σαν μνημόσυνο αναφέρουμε τους νεκρούς υγειονομικούς αξιωματικούς (μόνο του 1941). Πλήρης κατάλογος στην ανάρτηση του Κ. Κυριακόπουλου στην Ιστοσελίδα της ΕΕΥΕΔ εδώ.

1. Βαζούρας Ἰωάννης τοῦ Λάμπρου. Ἀνθυπίατρος. Πέθανε στὸ 1ο Στρατιωτικὸ Νοσοκομεῖο Ἰωαννίνων τὴν 7ην Ἰανουαρίου 1941.
2. Βασιλόπουλος Κωνσταντῖνος τοῦ Βασιλείου. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Φονεύθηκε στὴν Ξάνθη (τροχαῖο δυστύχημα) την 4η Μαΐου 1941.
3. Βλάσης Μιλτιάδης τοῦ Κωνσταντίνου. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Πέθανε στὸ Στρατ. Νοσοκομεῖο Στρατοπέδου (Κορύκι ἈργυροκάστουΑὐλῶνος) τὴν 21 Δεκεμβρίου 1821.
4. Γεωργίου Κωνσταντῖνος τοῦ Γεωργίου. Ἐπίατρος. Πέθανε στὸ Στρατ. Νοσοκομεῖο Μυτιλήνης τὴν 16η Ἰουνίου 1941.
5. Δήμου Ἰωάννης τοῦ Περικλέους. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Φονεύθηκε στὴν Τρεμπεσίνα τὴν 11η Φεβρουαρίου 1941.
6. Δρίτσας Σωτήριος τοῦ Γεωργίου. Ἀνθυπίατρος. Φονεύθηκε στὸ Μάλι Γαρονὶν τὴν 10ην Ἰανουαρίου 1941.
7. Ζιούβας Γεώργιος τοῦ Δημητρίου. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Πέθανε στὸ 2ο Στρ. Νοσοκομεῖο Ἰωαννίνων τὴν 21ην Ἀπριλίου 1941.
8. Καθοπούλης Μιχαὴλ τοῦ Θέμελη. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Πέθανε στὸ «Πανάνειο « Νοσοκομεῖο Ἡρακλείου. (Μάχη τῆς Κρήτης), τὴν 24ην Μαΐου 1941.
9. Κολοτοῦρος Νικόλαος τοῦ Παναγιώτου. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Πνίγηκε κατὰ τὸν βομβαρδισμὸ τοῦ πλωτοῦ Νοσοκομείου «Ἕσπερος « τὴν 21ην Ἀπριλίου 1941.
10. Κοντιάδης Ξενοφῶν τοῦ Ἰωάννου. Ἔφεδρος Ἀρχίατρος. Φονεύθηκε κατὰ τὸν βομβαρδισμὸ τοῦ 2ου Στρατιωτικοῦ Νοσοκομείου Ἰωαννίνων τὴν 20ὴν Ἀπριλίου 1941.
11. Κωνσταντόπαις Ἰωάννης τοῦ Ἀθανασίου. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Πέθανε στὸ 6ο Στρατ. Νοσοκομεῖο Λουτρακίου τὴν 2αν Μαΐου 1941.
12. Μανιάτης Εὐστάθιος τοῦ Γεωργίου. Ἀνθυπίατρος. Πέθανε στὸ Βον Ὀρεινὸ Χειρουργεῖο (Κοσίνα) τὴν 13ην Μαρτίου 1941.
13. Μαραγκὸς Γεράσιμος τοῦ Κωνσταντίνου. Ἔφ. Ἰατρός. Πέθανε στὸ Στρατ. Νοσ. Ἄρτας τὴν 28ην Φεβρουαρίου 1941.
14. Μαρκάκης Γεώργιος τοῦ Παναγιώτου. Γεν. Ἀρχίατρος. Φονεύθηκε κατὰ τὸν βομβαρδισμὸ τοῦ 2ου Στρατιωτικοῦ Νοσοκομείου Ἰωαννίνων τὴν 20ὴν Ἀπριλίου 1941.
15. Μοίρας Κωνσταντῖνος τοῦ Δημητρίου. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Πέθανε στὸ Στρατ. Νοσοκομεῖο Ἰωαννίνων τὴν 9ην Ἀπριλίου 1941.
16. Παπαδογιάννης Γεώργιος τοῦ Ἐμμανουήλ. Ἔφ. Ὑπίατρος. Φονεύθηκε στὴν Τρεμπεσίνα τὴν 28ην Φεβρουαρίου 1941.
17. Παπαδόπουλος Ἰάκωβος τοῦ Βασιλείου. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Πέθανε στὸ 4ο Στρατ. Νοσοκ. Θεσσαλονίκης τὴν 20ὴν Φεβρουαρίου 1941.
18. Παπανικολάου Λεωνίδας τοῦ Γεωργίου. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Φονεύθηκε τὴν 12ην Ἀπριλίου 1941 στὴν Πεστάνη (Ν. Α. Τεπελενίου).
19. Παπαχρίστου Χρῆστος τοῦ Δημητρίου. Ἀνθυπίατρος. Πνίγηκε τὴν 19ην Ἀπριλίου 1941 στὸν ποταμὸ Πάβλα.
20. Πετρόπουλος Διομήδης τοῦ Πέτρου. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Πνίγηκε τὴν 21ην Ἀπριλίου 1941 στὸ Μεσολόγγι κατὰ τὸν βομβαρδισμὸ τοῦ Πλωτοῦ Νοσοκομείου «Ἕσπερος».
21. Πετρόπουλος Θεόδωρος τοῦ Παναγιώτου. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Φονεύθηκε τὴν 28ην Φεβρουαρίου 1941 στὴν Πεστάνη (Ν. Α. Τεπελενίου).
22. Πετρόπουλος Κωνσταντῖνος τοῦ Παναγιώτου. Πνίγηκε μεταξὺ Ἄνδρου καὶ Εὐβοίας τὴν 11η πρὸς 12ην Μαρτίου 1941 κατὰ τὸν βομβαρδισμὸ τοῦ Πλωτοῦ Νοσοκομείου «Ἀττικὴ”
23. Σπινέλλης Νικηφόρος τοῦ Διονυσίου. Ἔφεδρος Ἰατρός. Πνίγηκε τὴν 11η πρὸς 12ην Ἀπριλίου 1941 κατὰ τὸν βομβαρδισμὸ τοῦ Πλωτοῦ Νοσοκομείου «Ἀττική». (Σημ. το ναυάγιο ἀπὸ βομβαρδισμὸ τοῦ «Ἀττικὴ « στὸν προηγούμενο ἀναφέρεται ὅτι ἔγινε τὴν 11η πρὸς 12ην Μαρτίου 1941).
24. Τριανταφυλλίδης Κωνσταντῖνος τοῦ Δημητρίου. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Φονεύθηκε τὴν 13ην Μαρτίου 1941, στὸ ὕψωμα Κιάφε Σοφιοὺτ (Β. Κλεισούρας).
25. Χασαπογιάννης Μαρῖνος τοῦ Ἰωάννου. Ἔφεδρος Ἀνθυπίατρος. Φονεύθηκε τὴν 19ην Δεκεμβρίου 1940 στὸ IV Ὀρεινὸ Χειρουργεῖο (Κολώνιο) κατὰ τὸν ἀερπορικὸ βομβαρδισμό του.

Βιβλιογραφία

• Αφιέρωμα στη “Ρεθύμνια ηρωίδα” «Καλλιόπη Γιουλούντα»
• Θάλεια Λεκού, μια σπουδαία Λεωνιδιώτισσα εθελόντρια. leonidion.gr
• ΠΟΛΕΜΟΣ 1940, Αναμνήσεις μιας Αδελφής. eeyed.gr
• Γυναίκες Ηπειρώτισσες … Χριστιανικά Τραγούδια
• Κατάλογοι νεκρών Υγειονομικών στους αγώνες του Έθνους. Κ. Κυριακόπουλος

Ανάρτηση : Αργύρης Τασιόπουλος